Sevdiğim adama baktım. En sevdiğim şarkıyı açmıştı. Bizim şarkımızı. Mabel matiz-antidepresan. Her dinlediğim de bu adamın aklıma gelmesi ne güzel bir şeydi. Megersem ne kadar da çok seviyormuşum ben onu. Belki de bu kamp zımbırtısi olmasa bu denli fark etmeyecektim bunu. Ama şu an o yaşadığım günlere bile şükür ediyordum. Eve gider gitmez de ne yasadiysam hepsini bir bir anlatacaktım. Hala benimle devam etmek isterse devam edecektik. Ama devam etmek istemezse de ne yapardım onu hiç düşünmemiştim. Çok yanlış yapmıştım. Ve yaptığım bu yanlışın farkındaydım. Ama ben daha önce biri nasıl sevilir bilmiyordum ki. Korkmuştum hem de çok fazla. Kendim bulmuştum ama yine doğruyu. Dikenli yollardan geçsem de, ayağım o Yolda kanasa da yine çıkmıştım kanlı olsa da ayaklarım.
Eee günün nasıl geçti
