Selim ile sarıldıktan sonra eve geldim. Ne kadar da çok özlemiştim evimi, ailemi, yatağımı. İşte huzur denilen şey şu an da buydu. Şu an ne mi yapıyordum. Annem ve babam beni henüz kampta sanıyordu. Şu an evde olmamaları benim için avantajdi. Abim de telefonu açmadığı için ve telefonumuzun kapalı olduğunu bilmeleri şu anlik için iyi bir durumdu. Onlara görünmeden bir çanta hazırlayacaktım kendime. Selim ise beni aşağı da bekliyordu. İki gün kaçamak yapacaktık. Şu an bile deli gibi heyecanlı hissediyordum kendimi. Nereye gittiğimizin bile zerre önemi yoktu. Onunla birlikte bir yere gitmiş olmak bile su an benim için en önemli şeydi.
Çantamı koluma takip aşağı indim. Kapıyı açar açmaz beni sevdiğim adam karşılamıştı. Bundan daha önemli, daha güzel bir şey var mıydı ki.
Hazır misin güzelim
