Chapter 8:
1197 Words
Claire/Leziah P.O.V.
"Baby!" Tawag ko kay Hanzo. He's my boyfriend since nag graduate ako ng grade 6. And now I am grade 11 at this time habang siya ay college na.
At everytime na kasama ko siya. Bumabalik ako sa pagiging isip bata.
I'm so so soft and fragile pag dating sakanya.
"Sorry baby, na late ako ng isang minuto. Traffic kasi. I tried my best para mapadali kaso yung traffic talag-" I cut him of with a smack at his pinky pumpy lips. He blushed at kinagat ang pang ibabang labi. I can kissed him while he's not.
He's sooooo cuteeee.
"I understand baby! Isang minuto ka lang namang late eh! Atsaka, kararating ko lang din hehe!" I smile to him. Ginulo niya pa ang buhok ko na mas lalo kong kina gigil
Mahal na mahal ko ang kulago na to!
"Kahit na baby, still, sorry kasi late ako. Kahit naman isang minuto akong late. Hindi parin pwede yun! Kasi sa bawat oras na kasama kita, pinapahalagahan ko yun. Ayaw kong sayangin ang oras na makasama kita!" He said sweetly na mas lalong ikina kilig ko. Subrang corny niya at palagi nalang bumabanat, always niya rin akong pinapakilig. Hindi ako nag sisi na sagutin siya sa edad na 13. At siya naman sa mga panahong yun ay 15.
Para kona siyang kuya. Pero he always treat me like an expensive glass na dapat ingatan at pahalagahan. Na para bang kapag nahulog ako at nabasag ay ikamamatay niya.
I smile sweetly to him. I can't feel na pagud na siya sakin. Kahit subrang busy niya sa hindi ko malamang dahilan, binibigyan niya parin ako ng oras na makasama. At syempre, bilang isang understanding girlfriend and a considerate fiture-wife...
Ahehehe kakilig naman.
....Ay iniintindi ko siya sa pagiging busy niya minsan-kadalasan. Minsan kasi nag a-abroad siya with his family nang ilang araw, minsan naman ay umaabut ng isang buwan. At isang buwan lang tinatagal ay babalik naman siya, yung makaka abut pa siya sa Monthsarry namin. With those unexplainable gifts niya. Yung mga Gifts niya kasi ay walang kapareha at halatang mamahalin. Hehehe
Like, diamond, ruby, a gold...
A gold necklace.. a white gold necklace. Regalu niya yun sakin nong 5th anniversary and 6th months namin. May black pendant din ito na parang kumikinang sa twing gabi. Napaka mysterious talaga hehe.
At iba pang kakaibang regalo na siya lang mayron. Or sila ng pamilya niya? Seguro?
Mayaman kasi sila, samantalang ako naman ay isang babaeng makakain lang ng ika-tatlong beses sa isang araw ay okay na. But he still accept me. He is a walking lettuce.! A green lettuce.
Favorite ko kasi ang lettuce hehe..
"I love you! Baby." Malambing na ani niya at hinalikan ako sa noo. He never kiss me in my lips since nag kami. Because he said. He respects me and he will wait for the right time na maikasal kami, na magkasama kami sa hirap at ginhawa, may makain man or wala. May anak man o wala. Tumanda man o bumata. Magkasakit man or magkamatayan. He will never ever EVER!! Leave me. He will be on my sides no matter what happen. Katapusan man ng mundo, maging hugis rectangle man ang araw. Pumotok man ang lahat ng bulkan. Nasa aking tabi lang daw siya kahit anong mangyari.
Corny pero kinilig ako. Always naman eh hehe.
, , , , , , ,
Dumating ang araw ng 6th anniversary namin. Nasa mall ako at humanap ng masosout. At sa araw nayun ay ka tatapus lang ang graduation ko ng grade 12. Pero hindi siya naka attend kasi sabi niya, may bisita daw sila. Kaya inintindi ko siya.
Nanaman.
We'll meet in restaurant later para e celebrate ang anniversary namin. I was busy looking for a dress when i saw an a familiar figure of a man. Or should i say, talagang kilala ko.
He's with a girl na parang kasing edad niya habang namimili ng dress ang babae.
They look like a happy couple.
I felt pain in my chest while seeing the two person happily while finding a couple outfit.
Sabi niya busy siya this day. Sabi niya may inaasikaso siya sa bahay nila kasi panganay siya. Sabi niya may pupuntahan din siya. Sabi niya importante daw. Sabi niya..... Sabi niya.......
Sabi niya.....
Mas lalong lumaki ang mata ko nang biglang hinalikan ni Hanzo ang noo nito. Dinama pa ito ng babae at parang nasiyahan pa.
Bilang tugon ay hinalikan din siya ng babae sa pisngi.
I felt something dropped of water fell on my face. When I touch it. It was my tear. A tear from my eyes.
I laugh silently habang pinunasan ang pisngi ko. Baka kaibigan niya lang.
O kaya kapatid?
O kaya kababata?
O kaya pinsan?
O kaya...... O kaya... K-kaya......
Bagong.... B-bagong.... B-bagong minamahal?......
Hindi kona alam ang sunod na ginawa ko. Basta ang alam ko lang. Lumabas ako sa mall habang sapo-sapo ang sariling pisngi at ang walang tigil na pag agus ng luha ko.
The truth is, minsan ko na siyang nakikita na may kasamang ibang babae. Pero binaliwala ko kasi baka pamangkin niya, pinsan, kamag-anak, kapatid, kaibigan.......
Pero yung nakita ko kanina.
Alam kong hindi lang kaibigan ang meron sila. They look like kilalang-kilala nila ang isa't-isa. Kasi basi sa piniling damit nong babae para kay Hanzo. It's color Black. And Hanzo loves black. At yung pinili na neck tie. Halatang kilalang-kilala nga talaga siya ng babae. And that woman looks like, may kaya. Sa hitsura palang kanina, halatang magka level sila ni Hanzo. They look like professional sa pagpili palang ng damit.
I laugh in a sarcastic way.
Kaya kopa naman. Kaya pa. Sayang yung 6 years. Matitiis kopa. Titiisin ko. Mahal ko siya eh......
Mahal na mahal.......
Subrang mahal........
, , , ,
Nasa restau na ako at ilang oras na akong nag hihintay sa kanya. He said mag kikita kami dito ng 7pm. Pero heto at alas 9pm na.
But still, here I am. Still waiting and hoping na sana ay dumating siya. Kahit mag a-alas 12. Hihintayin ko siya.
Sabi niya dadating siya eh!
Dadating siya......
Sabi niya.....
Tumolo nanaman ang masaganang luha ko.
It's already 11:58 pm at naghihintay parin ako.
Pero nang mapansin kong may paparating na pamilyar na pigura. Pinahiran ko deretsu ang pisngi ko at agad na ngumiti ng matamis.,
H-he's here!!!
Sabi ko nanga ba. Dadating siya eh!
Umopo siya sa kaharap kong upuan at walang emosyung tinitigan ako sa mata at naka kunot ang noo. At bago iyon sakin. Ang makitang wala siyang emosyun at nag mu-mukhang stricto.
Binaliwala ko yun at ngumisi pa ng matamis.
"Why are you still here?" Walang buhay na tanong niya. Nakakapaninago lang .
"H-hinintay kita. K-kasi... K-kasi importante ang araw at gabing ito" Na uutal na sagut ko pero naka ngisi parin.
Kumonot lang ang noo niya. At tila sinuri pa ang boung mukha ko pati ang sout ko. At kita ko pa sa ekpresyun niya ang pagka disgusto sa sout ko at ngumiwi pa. Na parang nandidiri?
And it made my heart broke into pieces.
Pero ang mas lalo kong kina bigla....
"We're done"
.......................................
to be continued...
- Writer
