Valizimi hazırlarken İsmail ağabey telefonda uzun uzun nasihat vermişti. İşi bıraktığımı arayıp ben söylemiştim çünkü nöbetçi olduğum günlere birilerini ayarlaması gerekiyordu.
Ailemden ayrı kalmaya alışamadığım için gittiğimi düşünüyordu ben de düşüncesini çok bozmadan nasihatlerini dinlemiştim.
Telefonu kapattığımda internete girip uçak saatlerine baktım ve yarına bulduğum bir uçağa Bülent’in kredi kartını kullanarak bilet aldım.
Ailemin yaşadığı yerde havaalanı yoktu bu yüzden en yakın ile gidip oradan otobüsle devam edecektim. Doğrudan otobüsle gitsem daha uzun sürüyordu.
Valizi toparlamaya devam ederken dış kapının sesini duydum. “Nazlı Çiçeğim?” diye seslendiğinde, “Odadayım.” dedim.
İzin bile istemeden gelip odaya girdi. Valizi hazırladığımı görünce yüzünde bir gülümseme be
