Bedenimde ağrılar ve basit yaralanmalar dışında hasar oluşmamıştı. O kadar yüksekten düşüp de bu kadar az yarayla kurtulmamız gerçekten mucizeydi. Verilen ilaçların etkisiyle sürekli bir uyku halindeydim. Aklıma gelenle, ‘’Siktir!’’ deyip telefonumu aramak için yataktan kalkmıştım ki Ayberk ağabey içeri girdi.
Başım dönünce bir an gözlerim karardı. Olduğum yerde sendelerken tutup düşmeme engel oldu. ‘’Bir ihtiyacın varsa hemşireyi çağırayım tek başına kalkma.’’
‘’Telefonumu bulmalıyım.’’ dedim. ‘’Montumun cebindeydi.’’
‘’Tamam sen yat ben bakarım.’’ diyerek tekrar yatağa uzanmama yardım etti.
Kenardaki dolaba gidip kapısını açtığında askılığa asılmış montumu görmüştüm. Üzerinde yırtıklar ve kan lekeleri vardı. Cebinden aldığı telefonu bana getirdi. ‘’Teşekkür ederim.’’ diyerek elinden
