CHAPTER 33
JINX POINT OF VIEW
Sabay pa kami ni lolo noon na napaluha sa kalagayan ni tatay na parang kalansay na sa pagkapayat. Nang mapagsino kaming dalawa ay binawi ni tatay ang kaniyang tingin sa amin at tumingin siya sa kabilang bahagi ng kaniyang kama. Ayaw niyang ipakita ang kaniyang mukha o ayaw niya kaming makita, iyon ang unang katanungang pumasok sa aking isipan. Ngunit kitang-kita ko ang pagdaloy ng kaniyang luha sa kaniyang pisngi. Umiiyak si tatay. Iyon ang nagbigay ng lakas ng loob sa akin, napawi ang aking takot. Ginagap ko ang kanyang kamay.
"Tay, patawarin po ninyo ako 'tay." Napahagulgol na ako. “Hindi kop o ihihingi ng tawad yung pagiging ganito ko, ang inihihingi ko ng tawad ay yung hindi ako nakinig sa mga pangaral ninyo. Tinalikuran ko kayo.”
Naramdaman kong pinis
