Yavuzdan
Maral bana zaman ver dedi.. Dünyaları verseler bu kadar mutlu olmazdım.. Sarılmak istedim o an ama ters teper az çok tanıdım çünkü.. Bundan sonrası artık benim çabam, babamın oğluyum sonuçta inat dedin mi kimse elime su dökemez... Bu kız benim kaderim ve benim kaybetmeye hiç ama hiç tahammülüm yok..
Kürşatta benden farksız değil hani.. İki kafadar sabaha kadar dolandık durduk İstanbul sokaklarında... Sabah güneş doğarken Kürşatı evine bırakıp kuzenlerimle kaldığım eve geçtim... Hala uyuyorlar... Mutfakta kendime sert bir kahve yapıp bahçeye çıktım tekrar... Boğaz manzarası ve denizden gelen iyot kokusu ve aklımda Maral.. Ulan İstanbul hiç sevmediğim şehir şimdi en sevdiğim için tüm keşmekeşine rağmen seviyorum seni dedim.. Çalan telefonumla daldığım düşüncelerden sıyrıldım.. Akş
