IN THE BACHELOR’S BED-SSPG

Chapter 29

Mabilis na nabalot ng katahimikan pagkatapos ng gulo namin ni Lindsay sa sala. Nakasandal siya sa dibdib ko, ang kaniyang maliit at malambot na katawan ay dahan-dahang kumakalma habang pinaglalaruan ko ang ilang hibla ng kaniyang maitim na buhok. My dangerous life has always been a cycle of blood, corporate warfare, and cold calculations. Pero sa tuwing kasama ko ang matigas ang ulo ngunit napakagandang babaeng ito, ang mansyong ito ay nagiging nag-iisang lugar kung saan pwede akong huminga.

Ang sunod-sunod at marahas na pag-vibrate ng aking satellite phone sa loob ng bulsa ng aking suit jacket ang agad na nagpatigas sa aking panga.

Hindi ito ang normal na linya ng negosyo. This specific encrypted device only rings when the foundation of my empire is actively bleeding.

Dahan-dahan kong inalis ang aking braso sa baywang ni Lindsay nang hindi siya nanggugulat. Kinuha ko ang telepono at mabilis na tiningnan ang screen. Isang pulang babala ang nagpa-flash sa monitor.

ALERT: SHIPMENT ALPHA-01. GEOLOCATION: SOUTH CHINA SEA. SIGNAL LOST.

"Sir," ang boses ni Luca sa kabilang linya ay hindi katulad ng kaniyang normal na kalmado at propesyonal na tono. It was raw, tense, and thick with adrenaline.

“We have a massive situation. Shipment Alpha-01 has been hijacked. Isang armadong grupo ang pumasok sa cargo deck habang papasok ang barko sa teritoryo ng bansa. They disabled the comms, but the emergency silent alarm was triggered before they went dark. Six of our security details are already dead on the radar."

The temperature inside my veins instantly dropped to absolute zero.

Ang Shipment Alpha-01 ay naglalaman ng mahigit tatlong bilyong piso na halaga ng advanced military logistics at foreign corporate assets na nakapangalan sa ilalim ng aking familia sa Europe. If those weapons and documents fall into the wrong hands, hindi lang ang kumpanya ko ang babagsak—buong bansa ang haharap sa isang madugong gulo.

"Sino ang may gawa nito?" tanong ko, ang aking deep, bedroom baritone voice ay nawalan ng kahit anong emosyon. It was the voice of the Farinelli boss—the predator who cuts throats without blinking.

"Initial heat signatures and tactics point to the Vance syndicate's rogue maritime faction, Sir," sagot ni Luca. "They knew the exact coordinates and the window of our patrol gap."

Ethan Vance.

Isang madilim at nakatatakot na ngisi ang dahan-dahang gumuhit sa aking mukha. Naalala ko ang lalaking nakita ni Lindsay sa mansyon ng kaniyang ama kanina—ang hambog na CEO na akala mo kung sinong malinis kung umasta habang nakatitig sa leeg ng asawa ko. Pinalampas ko ang kawalan niya ng urbanidad kanina, pero ang hawakan ang kargamento ko at pumatay ng mga tao ko?

He just signed his own execution warrant.

Yes, I made someone follow her everyday. For security purposes.

"Prepare the chopper and the tactical team," utos ko habang dahan-dahang tumatayo mula sa sofa. "I am handling this personally."

"V-Vittorio...?"

Napatigil ako nang marinig ko ang boses ng aking asawa. Lindsay was looking up at me, her barbie-like face completely pale under the amber lights of the living room. Nakita niya ang biglang pagbabago ng awra ko. Alam kong matalino siya, alam niyang ang lalaking nakatayo sa harap niya ngayon ay hindi ang asawang tumatawa habang hinahampas ng throw pillow kanina. It was the monster she signed a contract with. f**k this life! Masaya pa ako kanina eh, may balik naman kaagad.

"May kailangan akong ayusin sa port, piccola," bulong ko habang lumalapit sa kaniya. Hinawakan ko ang kaniyang mukha, ang aking dambuhalang palad ay dahan-dahang naramdaman ang panginginig ng kaniyang balat. I leaned down and kissed her forehead—a hard, lingering kiss that promised my return.

“Stay inside the house. Don't let anyone in. Badiday and Bebang will lock the perimeter."

“M-Mag-iingat ka," bulong niya, ang kaniyang kilalang kamalditahan ay tuluyan nang nawala, napalitan ng tunay na pag-aalala.

Hindi na ako sumagot. Tumalikod ako at mabilis na naglakad palabas ng mansyon, ang aking mabibigat na hakbang ay sumigaw ng kamatayan para sa mga taong nangahas na galawin ang pagmamay-ari ng isang Farinelli.

——-

Pagkalipas ng apatnapung minuto, ang tunog ng umiikot na elise ng isang advanced military helicopter ay bumasag sa katahimikan ng isang pribadong daungan.

Vittorio stood near the open door of the chopper, his corporate suit now replaced by a sleek, black tactical vest over his dark shirt. Sa kaniyang mga kamay ay hawak niya ang isang modified automatic rifle, habang sa kaniyang baywang ay nakasukbit ang kaniyang paboritong kutsilyo. Ang kaniyang mga mata ay walang kaunting takot—purong dilim at hilaw na galit lang ang makikita habang pinapanood ang dambuhalang cargo ship ng Farinelli Holdings na kasalukuyang nakatigil sa gitna ng madilim at maalong karagatan.

"Three minutes to drop zone, Boss!" sigaw ng tactical commander sa headset. "The hijackers have taken the bridge. They have hostages—the remaining crew members."

"Kill everyone who is holding a weapon," malamig na utos ni Vittorio sa kaniyang comms, ang kaniyang boses ay parang isang demonyo na nagdidikta ng batas sa impyerno.

"No negotiations. I want Ethan Vance's local commander alive for five minutes. Ako ang magtatapos sa kaniya."

"Roger that, boss!"

The helicopter descended with extreme precision, hovering just a few feet above the container vans of the massive ship. Bago pa man makaposisyon ang mga kalaban sa deck, mabilis na nag-rappel pababa si Vittorio kasama ang kaniyang elite team. Ang kaniyang mga paa ay marahas na lumatag sa bakal na sahig ng barko, saktong-sakto sa pagbuka ng putukan.

Ang tunog ng mga bala ay bumasag sa gabi, humiwa sa maalat na hangin at nag-iwan ng mga sparks sa bawat bakal na dingding. Isang kalaban ang sumulpot mula sa likod ng isang container van, ang baril nito ay nakatutok direkta sa dibdib ni Vittorio.

Pero mas mabilis ang Farinelli boss.

Sa isang mabilis at nakatatakot na galaw, iniangat ni Vittorio ang kaniyang rifle at nagpakawala ng tatlong sunod-sunod na bala.

Ang lalaki ay marahas na natumba sa sahig, ang dugo nito ay mabilis na humalo sa tubig-ulan na unt-unti nang pumapatak sa deck. Hindi man lang tiningnan ni Vittorio ang bangkay. Naglakad siya pasulong gamit ang kaniyang matikas at dominanteng mga hakbang, bawat putok ng kaniyang baril ay nangangahulugan ng isang buhay na nawawala.

"Clear the lower deck! Direct all fire to the command bridge!" sigaw ni Luca sa kabila ng ingay ng putukan.

Vittorio kicked open the heavy iron door leading to the main control room. Isang granada ang inihagis ng kaniyang tactical team sa loob, bago sila sunod-sunod na pumasok. Ang usok, amoy ng pulbura, at ang malalalim na daing ng mga sugatang kalaban ang sumalubong sa kanila.

Sa gitna ng nasirang control room, nakatayo ang commander ng mga hijackers—isang matangkad at duguan nang lalaki na kasalukuyang hawak ang kapitan ng barko, may nakatutok na baril sa ulo nito.

"Huwag kayong lalapit! Isang hakbang pa at sasabugin ko ang bungo ng matandang 'to!" sigaw ng commander, ang kaniyang buong katawan ay nanginginig sa tindi ng takot nang makita ang dambuhalang presensya ni Vittorio na papasok sa silid.

Vittorio stopped. Dahan-dahan niyang ibinaba ang kaniyang rifle, pero ang kaniyang mukha ay walang kaunting bakas ng takot. Sa halip, isang napakalamig at nakapangingilabot na tawa ang kumawala sa kaniyang matigas na panga.

"You think you can threaten me inside my own ship?" bulong ni Vittorio, ang kaniyang boses ay naging isang mababang dagundong na nagpatahimik sa buong control room.

Bago pa man makahigpit ang kalaban sa kaniyang gatilyo, mabilis na hinugot ni Vittorio ang kutsilyo sa kaniyang baywang at buong lakas na inihagis iyon.

Ang talim ay direktang bumaon sa kanang balikat ng commander, dahilan para mapasigaw ito sa tindi ng kirot at mabitawan ang kapitan. Sa isang iglap, sumugod si Vittorio, marahas niyang hinawakan ang leeg ng lalaki at isinandig ito sa basag na glass window ng bridge—isang galaw na katulad ng ginagawa niya kay Lindsay kapag nagagalit siya, pero sa pagkakataong ito, walang kaunting pag-iingat o pagmamahal ang kaniyang hawak. Purong kamatayan lang.

"Sino ang nag-utos sa 'yo?" pangingitngit ni Vittorio, habang mas lalo pang idiniiin ang kutsilyo sa balat nito. Ang kaniyang mga mata ay nag-aapoy sa tindi ng possessive at protective na galit para sa kaniyang imperyo.

"S-Si... si Vance..." pautal-utal at duguang sagot ng lalaki, habang pilit na humihingi ng hangin. "G-Gusto niyang... sirain ang... logistics mo sa syudad.”

"Good," bulong ni Vittorio, bago marahas na iniikot ang talim sa huling pagkakataon.

"Tell him in hell that Vittorio Farinelli is coming for his entire lineage."

Matapos ang marahas na eksena, binitawan ni Vittorio ang malamig na bangkay ng kalaban. Humarap siya kay Luca na kasalukuyan nang inaasikaso ang mga sugatang crew. Ang kaniyang mukha ay may ilang tilamsik ng dugo, at ang kaniyang tactical vest ay basang-basa na ng ulan at pulbura.

"Secure the shipment. Linisin ang buong barko," utos ni Vittorio habang pinupunasan ang kaniyang kutsilyo gamit ang isang piraso ng tela. "At ihanda ang mga dokumento para sa Vance Maritime Logistics. Sisiguraduhin kong bago sumikat ang araw... walang kahit isang piraso ng kumpanya ang maiiwan sa putang-inang Ethan na ‘yan!”

Lumabas si Vittorio sa open deck, tumingin siya sa madilim na karagatan habang ang ulan ay patuloy na naghuhugas sa dugo sa kaniyang mga kamay. The intense and thrilling battle was over for the night, pero alam niyang ang tunay na giyera para protektahan ang kaniyang pangalan—at ang babaeng naghihintay sa kaniya sa bahay ay nagsisimula pa lang. At hinding-hindi siya hihinto hangga't hindi niya nadudurog ang lahat ng taong nagbabantang sumira sa kaniyang kaharian.

Alas-dos na ng madaling araw nang tuluyang matapos ang paglilinis sa daungan. Ang ulan na sumabay sa putukan kanina ay tumila na, nag-iwan ng malamig at basang simoy ng hangin sa buong lungsod.

Bago ako tuluyang bumalik sa mansyon ay , nagpasya muna akong dumaan sa aking private penthouse sa BGC. Hindi ko kayang humarap kay Lindsay na may amoy ng pulbura, usok, at higit sa lahat ang malapot na amoy ng dugo ng mga taong pinatumba ko sa cargo deck. She is an Andrada, an ice queen who breathes high-fashion elegance, hindi niya kailangang maranasan o maamoy ang madidilim na reyalidad ng aking imperyo. Baka mandiri siya sa akin.

Pumasok ako sa banyo ng penthouse at binuksan ang shower. Hinayaan kong ang mainit na tubig ang maghugas sa lahat ng kapaguran at dumi sa aking katawan. Kinuha ko ang mamahaling sabon at shampoo, sinisiguradong ang bawat pulgada ng aking balat ay mababalot muli ng pamilyar kong amoy—ang pinaghalong cedarwood, mamahaling tabako, at sariwang bango ng bagong ligo.

Matapos magpatuyo, isinuot ko ang isang simpleng itim na cotton lounge pants at isang maluwag na gray shirt. Mabilis akong sumakay sa aking sasakyan upang tahakin ang daan pauwi sa mansyon.

Tahimik ang buong mansiyon nang pumasok ako sa loob ng gate. Patay na ang mga ilaw sa kusina at sala, tanging ang mga security lights na lang sa labas ng perimeter ang nagbibigay ng kaunting liwanag.

Dahan-dahan kong itinulak ang pinto ng aming master suite. Ang tanging nagbibigay ng liwanag sa loob ay ang amber lamp sa tabi ng kama—ang eksaktong pwesto kung saan ko iniwan si Lindsay kanina bago ako sumakay sa chopper.

Humakbang ako palapit sa gilid ng kama, ang aking mga paa ay walang kaunting tunog sa ibabaw ng carpet.

Nandoon siya. Natutulog nang napakahimbing.

My chest tightened in a strange, heavy dynamic as I looked down at my wife. Kung kanina pang umaga ay mukha siyang leon sa tindi ng kamalditahan dahil sa nasirang bag, ngayon naman ay mukha siyang isang napakabait at walang kalabang-labang anghel.

Ang kaniyang mahabang madilim na buhok ay nakakalat sa ibabaw ng puting unan, at ang kaniyang barbie-like face ay napakapayapa sa ilalim ng banayad na liwanag.

Dahil sa init ng gabi, ang kaniyang silk robe ay bahagyang nahawi sa gilid, nakalantad ang kaniyang makinis at maputing balat pababa sa kaniyang mahahabang binti. I couldn't stop myself from lusting over her. Looking at her slender, high-fashion body made my manhood instantly ache with a familiar, deep hunger.

Ang bawat kurba ng kaniyang katawan ay tila ba ginawa para lang saktan ang aking kontrol, isang paalala na kahit anong pagod ko sa giyera sa labas, ang babaeng ito ang nag-iisang premyo na gusto kong angkinin gabi-gabi.

Pumasok ako sa ilalim ng makapal na kumot at dahan-dahang tumabi sa kaniya. Ang kaniyang mabangong balat—amoy vanilla at mamahaling lotion ay agad na sumalubong sa aking sistema.

Hindi ko napigilan ang sarili ko. Yumuko ako nang bahagya at marahan kong idiniin ang aking mga labi sa kaniyang malalambot na labi. It was a soft, tasting kiss, panatag at walang kaunting karahasan.

Lindsay let out a very soft, broken moan in her sleep, her lips parting slightly to meet my touch, pero hindi siya nagising. Masarap pa rin ang kaniyang tulog, pagod mula sa buong araw ng pagka-bad trip sa aso.

Isang mababang ngisi ang sumilay sa aking panga. Inabot ko ang kaniyang baywang gamit ang aking dambuhalang braso, marahan ko siyang hinila palapit sa akin hanggang sa ang kaniyang likod ay sumandig sa aking matigas na dibdib. Inayos ko ang kaniyang pagkakahiga, dahan-dahang ipinasok ang aking kanang braso sa ilalim ng kaniyang leeg para gawin niyang unan.

Naramdaman marahil ni Lindsay ang aking pamilyar na bango at init. Ang kaniyang maliit na katawan ay awtomatikong gumalaw, dahan-dahang humarap sa direksyon ko. She nuzzled her soft nose deep into the crook of my neck, inhaling my scent, bago niya binuhat ang kaniyang kaliwang kamay at marahang yumakap pabalik sa aking baywang.

Ang tindi ng tension at ang lamig ng mundong iniwan ko kanina sa daungan ay tuluyan nang natunaw sa loob ng aming perimeter.

I held her tighter against my chest, feeling the calm, rhythmic beat of her heart against my own ribs. Puno ng matatalas na dila at asaran wng bahay, pero sa ganitong mga oras ng madaling araw, wala kaming ibang kailangan kundi ang kapayapaan ng isa't isa. I closed my eyes, letting out a deep sigh of satisfaction as I finally drifted off to a deep, dark sleep inside the sanctuary of my wife's arms.