IN THE BACHELOR’S BED-SSPG

Chapter 30

Ang ganda sana ng gising ko. Sobrang lambot ng kama, at ang sarap ng pakiramdam ko dahil sa mahabang tulog. Pero ang lahat ng kapayapaan na 'yon ay naglaho sa isang iglap nang magsimulang magproseso ang mga senses ko.

Una, may mabigat at malalaking braso na nakapulupot sa baywang ko.

Pangalawa, ang ilong ko ay kasalukuyang nakasubsob sa isang matigas, mabango, at maskuladong dibdib na may amoy ng cedarwood at mamahaling sabon.

At pangatlo, ito ang dahilan kung bakit muntik na akong mapasigaw nang napakalakas at may isang napakatigas, napakainit, at tila nagwawalang bagay na direktang tumutusok sa aking puson pababa sa aking tiyan sa ilalim ng manipis kong silk robe.

Oh my God.

Awtomatikong nanlaki ang aking mga mata sa tindi ng shock. My high-fashion, composed facade completely shattered into a million pieces. Hindi ako pwedeng magkamali. Alam na alam ng katawan ko kung anong klaseng weapon ang kasalukuyang sumasandig sa akin ngayong umaga. It was Vittorio’s dangerous manhood, proudly saluting the morning air, and currently using my body as its temporary parking slot. Ramdam ko ang pag-init ng aking mukha.

Umakyat ang lahat ng dugo sa mukha ko. Seryoso, pakiramdam ko ay nagliyab ang buong barbie-like face ko sa tindi ng hiya at pamumula.

Bwisit na banyagang 'to! Ang aga-aga, nambabastos ng asawa!

Dahil sa tindi ng hiyang naramdaman ko, mabilis kong hinawakan ang kaniyang malaking braso sa baywang ko at pilit kong iwinaksi 'yon. Pinihit ko ang katawan ko para mabilis siyang talikuran, balak kong tumalon paalis ng kama para takbuhan ang nakahihiyang sitwasyon na ito.

Pero bago pa man makalayo ang kalahati ng katawan ko, marahas at mabilis akong hinila ni Vittorio pabalik.

"Ah!" isang mahinang tili ang nakawala sa akin nang maramdaman ko ang kaniyang dambuhalang lakas.

Sa isang iglap, muli niyang isinandig ang likod ko sa kaniyang matigas na dibdib. Mas lalo pa niyang hinigpitan ang yakap sa baywang ko, dahilan para ang kaniyang nagwawalang p*********i ay mas lalo pang dumiin at gumuhit sa aking hita sa likod. Isinubsob niya ang kaniyang mukha sa crook ng leeg ko, ang kaniyang gulo-gulong buhok at ang kaniyang bagong tubong balbas ay marahang kumiliti sa balat ko.

"Where do you think you're going, piccola?" bulong niya, ang kaniyang boses ay isang napakalalim, paos, at nakatutunaw na bedroom baritone—isang tunog na sadyang ginawa para lang sirain ang natitira kong katinuan.

“Good morning."

Huminga ako nang malalim, pilit kong ibinabalik ang aking kilalang kamalditahan kahit na ang buong katawan ko ay nanginginig na sa matinding kilig at kuryente.

"Vittorio, bitawan mo nga ako!" asik ko habang kunwaring inis na itinutulak ang kaniyang siko. "Ang aga-aga, ang likot ng mga kamay mo! At pwede ba, iatras mo nga 'yang... 'yang matigas na bagay na 'yan! Natutusok ako, nakakainis!"

Isang mababa at nakalolokong tawa ang dahan-dahang yumanig sa kaniyang dibdib, ramdam na ramdam ko ang bawat vibration nito sa likod ko. Hindi niya ako binitawan, sa halip, mas lalo pa niyang idiniin ang kaniyang mukha sa leeg ko, dahan-dahang humalik doon nang may buong pag-iingat.

"It's a biological reaction, Lindsay. I can't control my body when I am sleeping next to a very beautiful, high-fashion model," asar niya sa akin, may kasamang pilyong ngisi sa kaniyang boses. "At isa pa, ikaw ang unang yumakap sa akin kagabi habang natutulog ako. You nuzzled your nose right here." Isang malaking daliri niya ang tumapik sa kaniyang leeg.

"In your dreams, Farinelli!" irap ko nang napakatindi sa hangin, kahit ang totoo ay gustong-gusto ko ang higpit ng yakap niya.

Pakiramdam ko ay ligtas na ligtas ako sa loob ng kaniyang pangangalaga. Pagkatapos ng lahat ng tindi ng takot ko kagabi nang umalis siya kasama ang kumpanya niya, ang maramdaman siya na buhay, buo, at napakatigas ngayong umaga sa tabi ko ay isang napakalaking relief para sa puso ko. Pero dahil ako si Lindsay Andrada, hinding-hindi ko aaminin sa kaniya na mas gusto ko pang manatili sa loob ng kaniyang mga braso kaysa magtrabaho ngayon.

"Let me go, marami pa akong layout na gagawin," patuloy ko pa ring pagtataboy sa kaniya, kahit na ang katawan ko ay tamad na tamad nang gumalaw.

"No," matigas niyang sagot, kasunod ng isang mabilis ngunit mariing halik sa aking balikat. "The contract says we stay together. And right now... my formulation says you stay in this bed until I say so."

Inikot ko ang aking mga mata sa tindi ng kaniyang pagiging possessive, pero sa huli, hinayaan ko na lang ang sarili kong sumandal muli sa kaniyang init, handang magpatalo sa nag-iisang banyaga na nakakuha sa susi ng aking kaharian. Napatda ako sa aking posisyon nang maramdaman ang maugat niyang kamay na pumasok sa loob ng suot kong damit. Hindi ako makagalaw. Ni hindi ko siya matingnan.

“A-Ano’ng ginagawa mo?” mahina kong tanong. Almost a whisper.

Ilang saglit pa ay naririnig ko ang mabigat niyang hininga sa aking taenga. Hindi siya sunagot bagkus ang kaniyang kamay ay gumapang papunta sa ibaba ko. He was cuddling me from behind kaya malaki ang access niya sa p********e ko.

Nakagat ko ang aking labi nang maramdaman ang daliri niyang minamasahe ang aking p********e. I closed my eyes in sheer pleasure. This brute!

“Vito…”

“Let me, okay?” Pagsusumamo niya. Hi scouce sent shivers to my spine. Sino ba ako para humindi?

Ramdam ko ang daliri niya na naglabas masik sa aking pwerta. Halos mawalan ako ng hininga sa ginagawa niya. His fingers were long and thick. In additiin, it was calloused too.

Napapanganga ako sa kakaibang sarap na ibinibigay niya sa ‘kin. Argh!

Matapos ang mahaba at nakahihiyang ganap namin sa kama, sabay kaming bumaba ni Vittorio para kumain ng tanghalian. Gaya ng dati, tahimik ang sala dahil mukhang abala si Bebang at si Badiday sa kung anong ritwal sa dirty kitchen, kaya naman naging mapayapa ang pagkain naming dalawa. Kada titingin siya sa ‘kin ni Vito ay kakaiba ang ngisi niya. Gusto ko tuloy siyang tampalin.

Pagdating ng hapon, medyo nababagot na ako sa loob ng mansyon. Ramdam siguro ni Vittorio ang pagkabagot ko dahil bigla na lang siyang tumayo mula sa kaniyang study chair, lumapit sa akin, at sinabihan akong magpalit ng sapatos dahil maglalakad-lakad kami sa loob ng subdivision.

I wore a simple white linen sundress and my favorite platform sneakers. Si Vittorio naman ay nakasuot lang ng isang simpleng black polo shirt na hapit na hapit sa kaniyang matikas at maskuladong dibdib, kasama ang isang gray shorts. Seryoso, kahit ganito kasimple ang suot ng banyagang 'to, mukha pa rin siyang aalis para mag-shooting ng isang international action movie.

Nagsimula kaming maglakad-lakad sa malalawak, malilinis, at tahimik na daan ng subdivision. Ang hangin ng hapon ay napakapayapa, at ang nagtataasang mga puno sa gilid ng kalsada ay nagbibigay ng magandang lilim.

"You're very quiet today, piccola," panimula niya, ang kaniyang malalim na bedroom baritone voice ay sumabay sa tunog ng aming mga hakbang.

"Inie-enjoy ko lang ang katahimikan, Vittorio," sagot ko habang tinitingnan ang mga dambuhalang mansyon na nadadaanan namin. "Bihira lang ang ganitong araw na hindi sumasakit ang ulo ko sa work, sa stepsister ko, o kaya naman... sa English ng katulong mo."

Dinala niya ako sa isang exclusive, high-end pocket cafe na nakatago sa dulo ng isang pribadong parke sa loob mismo ng subdivision. Konti lang ang tao, kaya naman nakakuha kami ng isang pwesto sa labas, sa ilalim ng isang malaking payong. Nag-order kami ng kape at ilang piraso ng pastries.

Habang nakaupo kami roon, unt-unti nang nagbago ang kulay ng langit. Ang kaning kulay asul ay dahan-dahang napalitan ng magandang shade ng orange at purple. Malapit na kaming gabihin nang magpasiya kaming maglakad pabalik sa mansyon.

Kahit papaano, sa buong oras ng aming paglalakad at pag-upo sa cafe, nag-enjoy naman ako nang husto. Para kaming normal na mag-asawa na walang dalang mabigat na kontrata sa likod ng aming mga pangalan. Nag-usap kami tungkol sa mga kung ano-anong walang kwentang bagay—mga bagay na hindi tungkol sa logistics, sa shares ng Andrada Enterprises, o sa mga barilan sa daungan kagabi. Yes, I know it. Hindi naman ako blind sa mga dark transactions nila.

"You know, Badiday is convinced that we are experiencing a 'matrimonial horizontal equilibrium'," natatawa kong kwento sa kaniya habang naglalakad kami sa ilalim ng mga streetlight na nagsisimula nang magbukas.

Vittorio let out a loud, genuine chuckle.

“At ano naman ang sabi ni Bebang?"

"Ayon, sabi niya, pareho raw tayong maingay at nanginginig na aso ng mansyong ito," asik ko, sabay irap nang maalala ko ang chihuahua kong kapangalan.

Nagtawanan kaming dalawa sa gitna ng daan. Paminsan-minsan ay nag-aasaran kami—tinutukso niya ako sa tindi ng pagmamatarit ko kapag nasisira ang mga bag ko, habang sinusumbatan ko naman siya sa pa-action star niyang mga galaw na palaging nambibigla ng tao.

Pero sa gitna ng aming tawanan, may mga sandali na bigla na lang akong naiilang sa kaniya.

Sa tuwing hihinto kami sa paglalakad para tumawid, o kaya kapag inaayos niya ang ilang hibla ng buhok kong hinahangin, ang mga titig ni Vittorio ay biglang nagbabago. Ang kaniyang madidilim at malalalim na mga mata ay tumititig nang diretso sa aking mukha, pababa sa aking mga labi, bago muling babalik sa mga mata ko.

It was a look that felt like it was speaking a thousand secret words. Ang kaniyang mga mata ay tila ba may sinasabing napakalalim, napakatindi, at nakatutunaw na mensahe na hindi ko kayang i-translate sa utak ko. It was an intense, protective, and melting gaze na nagpapabilis ng t***k ng puso ko at nagpaparamdam sa akin na ako ang nag-iisang babae sa buong mundo na may kakayahang magpaamo sa isang tulad niya.

"Why are you looking at me like that, Farinelli?" naiilang kong tanong, dahan-dahan kong iniiwas ang tingin ko habang nararamdaman ang mabilis na pagwawala ng kabog sa dibdib ko.

Vittorio just smiled, a soft, dangerous, yet incredibly warm expression on his face. Inabot niya ang kamay ko, binuhat iyon, at marahan niyang hinalikan ang likod ng aking mga daliri habang naglalakad kami pabalik sa dambuhalang pinto ng mansyon.

"Because you are mine, Lindsay," bulong niya sa gitna ng dilim ng gabi.

“At kahit anong sabihin ng kontrata... ang mga mata ko ay hinding-hindi magsisinungaling sa kung ano ang gusto kong angkinin gabi-gabi."

Inikot ko ang aking mga mata para lang itago ang matinding kilig na kulang na lang ay magpasabog sa buong pagkatao ko. Ang new normal namin sa bahah ay mas lalo lang nagiging malalim, at habang papasok kami sa loob ng bahay, alam kong wala nang kahit anong kamalditahan ang makapagliligtas sa akin mula sa tindi ng kaniyang pag-ibig. Dahil ako man mismo ay hindi na maintindihan ang sarili.