IN THE BACHELOR’S BED-SSPG

Chapter 28

"Ibaba mo ako, Vittorio! Sabi nang ibaba mo ako, eh!"

Nagsisigaw ako habang hinahampas ko ang matigas niyang likod, pero ang loko, tawa pa rin nang tawa habang buhat-buhat ako pabalik sa loob ng mansyon na parang sako ng bigas—pangatlong beses na yata niyang ginawa 'to sa akin, at seryoso, nababawasan na ang high-fashion dignity ko. Ang huling throw pillow na sandata ko ay tuluyan nang naiwan doon sa madamong bahagi ng garden.

Pagpasok namin sa sala, marahan niya akong ibinaba sa velvet sofa. Hinihingal ako, gulo-gulo ang buhok ko, at ang aking silk robe ay bahagyang nahawi, kaya naman awtomatiko kong inayos ang aking posture para ibalik ang aking kamalditahan.

Vittorio stood in front of me, his charcoal gray jacket completely ruined with grass stains, his white shirt unbuttoned at the top, looking like a total mess—but a devastatingly attractive one. He wiped a stray tear from his eye due to too much laughing, his deep, bedroom baritone voice still vibrating with amusement.

"You have a very terrible aim, piccola," he teased, crossing his massive arms over his chest as he looked down at me.

“Milyun-milyong piso ang halaga ng mga bags mo, pero ang lakas ng braso mo, pang-baryo lang."

"Manahimik ka, Farinelli!" irap ko nang napakatindi, sadyang inikot ang mga mata ko para hindi niya makita ang mabilis na pagtibok ng puso ko.

“Pinalitan mo ang pangalan ng nanginginig na asong 'yon para lang inisin ako araw-araw! At ang mas malala, kasabwat mo pa ang matandang Bebang na 'yon!"

"I bought the dog because it reminded me of you," seryoso ngunit may pilyong tono niyang sagot, habang dahan-dahang umuupo sa tabi ko sa sofa. Ang kaniyang matikas na presensya ay agad na nagpadala ng pamilyar na init sa balat ko.

“Maingay, matigas ang ulo, at palaging nanginginig kapag galit. But don't worry about the Paris bag... I already told Luca to contact the auction house to send you three replacements by tomorrow morning."

Napatigil ako sa pag-irap. Tatlong replacements? Okay, maybe my anger subsided by at least twenty percent. Ngunit bago ko pa man muling maitaas ang aking high-fashion na kilay para magmataray, narinig namin ang marahang yabag ng tsinelas mula sa kusina.

Nandoon si Badiday, bitbit ang isang tray na may dalawang baso ng malamig na tubig at ilang piraso ng cookies. Kasunod niya si Bebang na may hawak na namang duster pero sa pagkakataong ito, walang kaunting parinig o irap ang mukha ng matanda sa akin.

"Alas! The turbulent, aerodynamic gymnastics of your emotional warfare has finally concluded!" bulalas ni Badiday habang maayos na ibinababa ang tray sa glass table.

"The master and the mistress are now in a state of horizontal equilibrium. Please ingest this liquid hydration to pacify the thermal agitation in your vocal cords, Madame Lindsay."

"Salamat, Badiday," sagot ko, pilit kong pinapanatili ang aking malamig na awra, bagamat napansin kong si Bebang ay bahagyang tumango sa akin nang may kaunting respeto bago dahan-dahang bumalik sa dirty kitchen kasama si Badiday.

Napakunot ang noo ko. Anong meron sa dalawang matandang 'to ngayon at parang naging maayos ang mood nila?

"What are you thinking about?" Vittorio murmured close to my ear, his large hand gently resting on the small of my back, sending a sharp jolt of thrill straight to my core.

I shifted my gaze to him, my lips slightly parting as I looked into his dark eyes—na ngayon ay wala na ang lungkot kagabi, kundi purong kapilyuhan at proteksyon na ang nakikita ko.

"Wala," pagsisinungaling ko, sabay kuha ng baso ng tubig para lang may magawa. "Iniisip ko lang kung paano ko hihilingin kay Luca na ibalik sa pet shop ang isa pang Lindsay sa bahay na 'to."

Vittorio let out another low, dark chuckle, his fingers tightening around my waist, pulling me closer into his perimeter.

“Too late, wife. She's already part of the family contract. At kung maingay man siya... mas gusto ko pa ring pakinggan ang ingay mo kapag gabi."

Inikot ko ang aking mga mata nang napakatindi upang itago ang nagwawalang kilig sa dibdib ko. Ang giyera namin sa bahay ay mukhang wala nang katapusan, pero habang nakasandal ako sa kaniyang matigas na dibdib, alam kong ang Ice Queen ay tuluyan nang naging bihag ng kaniyang sariling kastilyo.

"Anong maingay kapag gabi ang pinagsasabi mo riyan, Farinelli?" irap ko sa kaniya habang pilit kong inaalis ang kamay niya sa baywang ko.

Seryoso, ang lakas ng loob ng lalaking ito. Kakagaling lang namin sa habulan sa labas, tapos ngayon kung makahawak siya sa akin, akala mo naman ay nakalimutan ko na ang ginawa ng chihuahua niya sa limited edition bag ko.

"I'm just stating facts, piccola," kaswal niyang sagot. Mas lalo pa niyang idiniin ang pagka-upo niya sa tabi ko sa sofa. "Gusto mo ba ng proof?"

"Subukan mong ituloy 'yang sasabihin mo at talagang ihahampas ko sa mukha mo itong baso ng tubig," putol ko sa kaniya. Namumula na naman siguro ang pisngi ko sa tindi ng inis at kilig, kaya ininom ko na lang ang tubig para mabawasan ang init ng ulo ko.

Habang nagbabangayan kaming dalawa, biglang pumasok si Badiday galing sa dirty kitchen. May bitbit siyang isang maliit na unan para naman sa aso.

"Madame Lindsay, Sir Vittorio! The miniature canine—the one you call Lindsay the Second—is already sleeping inside her small bed," ulat ni Badiday habang maayos na nag-bow sa harap namin.

“Her stomach is full of chicken, and she is no longer chewing the expensive products of France. The security of the living room is now fully restored."

Napatitig ako kay Badiday. Kahit medyo may pa-English-English pa rin siya, buti naman at hindi nag-tumbling nang malala ang dila niya ngayon. Medyo naintindihan ko ang sinabi niya nang walang kasamang sakit sa bangs.

"Mabuti naman," sagot ko habang inaayos ang pagkakatali ng buhok ko. "Dahil kung makikita ko pa ang asong 'yan na lumalapit sa walk-in closet ko, Vittorio, sa ‘yo ko ipapabayad ang lahat ng damages."

"I can buy the whole French brand for you, Lindsay, you don't have to worry about a single bag," sagot naman ng asawa ko habang may pa-smirk pa siya na akala mo ay napakadaling gawin ng sinabi niya. Well, with his money and connection, alam kong kaya niya ngang gawin 'yon, pero natural, kailangan ko pa ring panatilihin ang pride ko bilang isang Andrada.

Narinig ko ang mahinang tawa ni Bebang mula sa may pasilyo habang naglalakad ito bitbit ang kaniyang duster. Napatingin ako sa kaniya, at sa unang pagkakataon, hindi niya ako inirapan. Bahagya pa siyang ngumiti sa akin bago nagpatuloy sa paglalakad.

Napasandal na lang ako sa likod ng sofa habang nakatingin sa kisame ng mansyon.

Grabe, hindi ko talaga akalain na ganito ang magiging buhay ko rito. May mapanganib at protective na asawa na mahilig bumuhat sa akin na parang sako, may katulong na parang galing sa ibang planeta ang English, at may chihuahua na kapangalan ko pa. Double change talaga ang takbo ng tadhana ko, pero habang nararamdaman ko ang init ng kamay ni Vittorio na dahan-dahang humahawak muli sa mga daliri ko, alam ko sa sarili ko na hindi ko na ipagpapalit ang magulong tahanang ito sa kahit anong marangyang runway sa mundo.

This is the first time a house felt like a home.