บ้านช่องอะไรจะรกรุงรังขนาดนี้

1202 Words

พนักงานแจกอาหารและเครื่องดื่ม ทั้งสองคนกินอาหารหลายอย่างที่ตลาดย่าโมจึงยังอิ่ม ชานนฝากเก็บของว่างที่รถทัวร์แจกไว้ในกระเป๋าสะพายของนุช นุชเอาแท็บเล็ตมาเปิดเช็คเรื่องงาน ชานนกดมือถืออ่านข่าว พนักงานหรี่ไฟในรถทัวร์แค่พอมองเห็นสลัว ทั้งสองคนจึงเก็บอุปกรณ์สื่อสารและคุยกันเบาๆ สักพักนุชเพิ่งนึกเรื่องสำคัญได้ “นุชลืมรองเท้าไว้ที่รถกระบะของคุณชานนค่ะ คุณชานนยังไม่ได้ลองสวมเลย” “เฮ้อ” ชานนกลอกตาขึ้นบน ยัยนี่ตั้งใจทำงานหรือเพี้ยนกันแน่หว่า ลืมนั่นลืมนี่ตลอด เขาโทรหานักกฎหมายบอกให้เก็บถุงกระดาษใส่รองเท้าของนุชด้วย ความจริงเรื่องไร้สาระแบบนี้ไม่อยากโทรปลุกลูกน้องหรอก แต่สงสารยัยนุชที่วิตกจริตกับเรื่องแค่นี้ “ผมโทรบอกแล้ว พรุ่งนี้พวกนั้นจะขับรถกลับกรุงเทพ” “คุณชานนจะเลือกรองเท้าได้เมื่อไหร่คะ นุชไปเอารองเท้...” “เรื่องงานไว้คุยกันทีหลัง ผมอยากพักผ่อน” ชานนพูดตัดบท เขาดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมเตรียมตัวหลับ นุชเพิ่งสังเกตว่ามือของคุณชานนวางแปะบนต้นขาเธอ น่าจะวางมาสักพัก เธอมัวแต่กังวลเรื่องรองเท้าเจ้าบ่าวจนไม่ทันเอะใจ นุชเห็นเขานอนหลับตาแล้วจึงไม่กล้ากวน คุณชานนยิ่งดุอยู่ด้วย เดี๋ยววีนใส่เธออีก นุชจึงเอนเบาะเก้าอี้ดึงผ้าห่มมาคลุมตัวหลับบ้าง ชานนตื่นขึ้นมาเห็นสาวสวยที่นั่งด้านข้างเอนตัวมาซบเขา เอาหัวหนุนไหล่ของเขา อาศัยแสงไฟจากภายนอกรถส่องกระทบใบหน้าสวยได้สัดส่วน แสงเงาเพิ่มความคมชัดของรูปหน้า เขาชอบมองหน้าของนุชมาก โดยเฉพาะเวลานุชไม่ปั้นหน้ายิ้มเสแสร้ง เขาขยับเอียงร่างไปด้านข้างมากขึ้น ชานนกดริมฝีปากแนบหน้าผากเนียน สูดจมูกดมกลิ่นหอมอ่อนๆ น่ารักมาก นุชเป็นผู้หญิงที่เวลาหุบปากแล้วน่ารักที่สุด ........................................... ใกล้ถึงกรุงเทพ ภายในรถทัวร์เปิดไฟสว่างจ้า ผู้โดยสารบางคนยังหลับ บางคนเริ่มตื่นมายืดเส้นยืดสาย ชานนตื่นแล้วแต่นุชยังหลับสนิท เขาปล่อยนุชหลับต่อ เช้ามืดขนาดนี้ไม่มีอะไรทำ ชานนเลยอ่านอีบุ้คจากมือถือและขอน้ำดื่มจากพนักงานบนรถทัวร์ “นุช คุณนุชตื่นเถอะ ถึงแล้วครับ” ชานนสะกิดปลุก “อื้อ...” นุชส่งเสียงงึมงำ ถูใบหน้าเข้ากับต้นแขนล่ำสันของผู้ชายที่เธอกอดอยู่ “คุณนุชครับ” ชานนกลั้นขำ “อืม...ตื่นแล้ว” นุชพูดทั้งที่ยังหลับตา เธอรู้สึกมีลมหายใจอุ่นเป่ารดแก้มลามไปถึงต้นคอจนจักจี้ นุชสะดุ้งเฮือก รีบผละห่างชายหนุ่มหล่อทันที “ถึงกรุงเทพแล้วครับ” ชานนลุกขึ้นบิดขี้เกียจ เขาดึงกระเป๋าสะพายของนุชมาถือเอง ผู้โดยสารลงกันเกือบหมดแล้ว พอถึงชานชาลาเขาส่งกระเป๋าสะพายให้นุชยืนรอมุมหนึ่ง ชานนเข้าไปมุงรอรับกระเป๋าเดินทางจากใต้ท้องรถ นุชวิ่งต๊อกแต๊กตามชานนที่เดินจ้ำอ้าวไวมาก ชานนเดินออกไปยืนโบกแท็กซี่นอกสถานีขนส่ง “ส่งรถครับ” ส่งรถพ่องมึงสิตอนตีสี่ “แก๊สหมดครับ” แก๊สหมดแล้วออกมาวิ่งทำไมวะ “เหมาห้าร้อยครับ” แล้วมึงจะติดตั้งมิเตอร์ทำไม ชานนกำลังคิดว่าถ้าเรียกอีกคันแล้วเหมาห้าร้อยจะยอมไปดีไหมวะ ตีสี่กว่าแล้ว เขาไม่มีกำหนดการอะไร ผู้ชายอย่างเขาเตร่รอรถจนถึงเช้าได้ แต่ห่วงผู้หญิงอย่างนุชมากกว่า เงินห้าร้อยเขาเสียได้แต่ไม่อยากจ่ายให้พวกขี้โกงพรรณนี้ นุชยืนหน้าแกร๊บแท็กซี่และหันมาตะโกนเรียกชายหนุ่ม “คุณชานนคะ คุณชานนทางนี้” นุชโบกมือไหวๆ ชานนแบกกระเป๋าเดินทางสองใบใส่หลังรถแกร๊บแท็กซี่ “นุชเห็นท่าทางจะเรียกแท็กซี่ยากน่ะค่ะ เลยใช้แอพเรียกแกร๊บ” “คุณนุชเรียกไปไหนครับ” “บริษัทของคุณชานนค่ะ รถนุชจอดที่นั่น” ........................................... ชานนยกกระเป๋าเดินทางสองใบใส่รถยนต์ของนุช เขาเข้าไปนั่งข้างคนขับ นุชหันไปมองตาปริบๆ ทำไมคุณชานนถึงมานั่งในรถของเธอ “รถของผมอยู่โคราชไงครับ ขอติดรถไปลงคอนโดด้วย” ชานนยิ้มกว้าง “ค่ะ” นุชขับรถออกไปทั้งที่งง บริษัทของคุณชานนอยู่นี่ไม่ใช่หรือ ทำไมไม่ใช้รถของบริษัทล่ะ เหตุการณ์ตอนนี้เหมือนเดจาวู เธอคุ้นเหมือนเคยเจอเรื่องนี้มาก่อนนะ “คอนโดคุณชานนอยู่ไหนคะ” ชานนบอกเส้นทางไปคอนโดตัวเอง “ไกลจังค่ะ” นุชปล่อยคุณชานนลงกลางทางให้หาแท็กซี่ไปต่อเองได้ไหมเนี่ย “แวะบ้านคุณก่อนแล้วช่วยเรียกแกร๊บแท็กซี่ให้ผมด้วยครับ” “ได้ค่ะ” นุชรับคำสั่งด้วยความงงหนักกว่าเดิม นุชขับรถมาจอดที่ทาวน์เฮ้าส์แห่งหนึ่ง ชานนประเมินราคาคร่าวๆ ทาวน์เฮ้าส์ธรรมดาจอดรถได้คันเดียวแต่ทำเลดี ใจกลางเมือง เข้าซอยไม่ลึก ราคาขั้นต่ำน่าจะสองล้าน “คุณอยู่กับใคร” ชานนถามอย่างไม่สบอารมณ์ “คนเดียวค่ะ” ชานนหรี่ตามอง เงินเดือนของนุชคนเดียวผ่อนทาวน์เฮ้าส์ระดับนี้ไม่ไหวแน่ ถึงจะมีเปอร์เซนต์จากรายได้พิเศษก็เถอะ นุชเหลียวหลังมองคุณชานนที่หอบกระเป๋าเดินทางสองใบตามเธอเข้ามาติดๆ “ผมอยากดื่มน้ำ ผมหิวจะกินของว่างบนรถทัวร์ที่อยู่ในกระเป๋าคุณ ผมจะเข้าห้องน้ำด้วย ขอรอแท็กซี่ในบ้านคุณหน่อย” ชานนใส่เป็นชุด “ค่ะ ค่ะ” นุชเปิดประตูบ้านให้คุณชานนเข้ามา ทั้งที่ปกติเธอไม่ให้ใครเข้ามาวุ่นวายในบ้าน “โห...อะไรเนี่ย” ชานนอ้าปากหวอ เหลือเชื่อ บ้านช่องอะไรจะรกรุงรังขนาดนี้ “นุชไม่ค่อยว่างน่ะค่ะ” นุชยิ้มแหยๆ เพราะอย่างงี้ เธอถึงไม่ชอบให้ใครมาบ้าน นุชหาน้ำเย็นใส่แก้ววางตรงหน้าชานน เอาของว่างจากรถทัวร์มาแกะกินคนละชุด เพราะนอนไม่พอ นุชเลยตาปรือง่วงนอนหลังทานของว่างเสร็จ ชานนเก็บจานชามไปล้าง เขาส่ายหน้าน้อยๆ เมื่อเห็นจานชามกองเต็มซิงค์ล้างจาน “คุณชานนค้า นุช...” นุชส่งเสียงงัวเงีย “ผมมารบกวนคุณ ผมล้างเอง คุณไปนอนพักผ่อนก่อนเถอะ” “นุชขอนอนสักชั่วโมงนะคะ ก่อนกลับช่วยปลุกนุชด้วย” นุชโซเซไปนอนแปะบนโซฟายาว ชานนคัดแยกของที่จะล้าง พลาสติกอันไหนยังใช้ได้ พวกแก้วน้ำช้อนส้อมเขาล้างหมด บ้านก็ไม่ได้สกปรกอะไรมากนี่หว่า แต่วางข้าวของเกะกะไม่เป็นที่มากกว่า ชานนเก็บของให้เข้าที่เท่าที่พอทำได้ ของจุกจิกเยอะมาก หนังสือหนังหากองเกะกะทุกซอกมุม เขาเงยหน้ามองบันไดขึ้นชั้นสอง นุชอยู่คนเดียวในบ้านหลังนี้จริงหรือ ...........................................

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more