นุชเอาขนมกับของกินมาฝากค่ะ

1240 Words

นุชคุยกับช่างตัดเสื้อ ช่างกะเทยแนะนำให้วัดตัวอีกรอบและแก้ไขเอวกางเกง “เสื้อไม่มีปัญหาหรอกค่ะ แต่เอวถ้าลดลงตรงช่วงระหว่างเอวกับสะโพกจะย่นนะคะ ถ้าขนาดต่างกันมากอาจต้องตัดกางเกงใหม่ คุณนุชวัดไซส์แล้วเอามาบอกพี่ทีหลังได้ไหม พี่ไม่อยากไปเจอเจ้าบ่าวพระจันทร์นั่น” นุชติดต่อชานน แต่ไม่รู้คุณชานนเคืองอะไรเธอถึงไม่ยอมคุยด้วย แถมโวยฝากผ่านคุณผึ้งมาด้วยว่าเรื่องเล็กน้อยแค่นี้อย่ามายุ่งกับเขาอีก ผึ้งขอโทษนุชแล้ว ขอโทษนุชอีก ถึงชานนจะกลับมาหาเธอและยอมแต่งงานตามกำหนดเดิม แต่ยิ่งใกล้วันแต่งงานเหมือนคุณชานนจะเครียดขึ้นเรื่อยๆ เขาหลีกเลี่ยงไม่เจอหน้าผึ้ง ไม่ต้องพูดถึงคุณนุชที่เป็นคนดูแลเรื่องงานแต่งเลย “ช่วงนี้คุณชานนทำงานหนักน่ะค่ะ เลยติดต่อยาก โหมงานจนน้ำหนักลดลงมากด้วยค่ะ” ผึ้งแอบส่งหมายกำหนดการของชานนให้นุช ยามหน้าบริษัทก่อสร้างเอาไม้กั้นรถมาขวางหน้ารถยนต์ของนุช “ห้ามเข้าครับ” “ดิฉันเป็นพนักงานเวดดิ้งสตูดิโอค่ะ เข้ามาคุยเรื่องงานแต่งของคุณชานนเท่านั้นค่ะ” “ทราบครับ คุณนุชลาวัลย์นั่นแหละครับที่คุณชานนสั่งห้ามเข้ามาในบริษัทเด็ดขาด” ยามยื่นมือถือที่มีภาพนุชตรงหน้า “หว๋าย” นุชอ้าปากหวอ เล่นกันอย่างงี้เลยหรือ “ขอโทษจริงๆ ครับ ผมเข้าใจคุณนุช ผมจำคุณได้ แต่...” “ไม่เป็นค่ะ นุชเข้าใจคุณยามเช่นกัน” นุชไม่อยากทำให้ยามเดือดร้อน เธอจึงถอยรถกลับ ........................................... เหลือที่สุดท้าย คอนโดขนาดเล็กในเขตปริมณฑลติดกรุงเทพ พิธีแต่งงานวันนี้เป็นงานเย็น แค่สองทุ่มกว่าก็เคลียร์เกือบหมดแล้ว นุชโทรคุยกับคุณผึ้งจนแน่ว่าคุณชานนอยู่คอนโด จึงขับรถไปหา นุชเจาะจงไปหาช่วงดึกเพราะเกรงรถติด และเธอไม่รู้จะใช้เวลาแก้ปัญหานานแค่ไหน นิสัยอย่างชานนต้องเล่นแง่กลั่นแกล้งเธอแน่ แน่นอนว่ายามไม่ให้เธอผ่านประตู นุชควักเงินสองร้อยบาทยัดใส่มือยาม และแกล้งโอดครวญว่าจะเข้าไปง้อแฟนหนุ่ม “แหม ผมปล่อยคุณเข้าไม่ได้หรอกครับ” “นะคะ นะคะ ขอร้องล่ะ หนูจะเอาของกินไปให้แฟนเท่านั้น แล้วหนูจะรีบกลับเลยนะคะ” นุชชูถุงขนมกับของกินสารพัดอย่างขึ้นโชว์ “ผมให้คุณเข้าไปไม่ได้จริงๆ ครับ แต่ถ้า...” ยามยื่นหน้ามากระซิบกระซาบใกล้นุช “ใครเข้าประตูไปแล้วคุณรู้จักก็ตามเข้าไปได้ครับ” “ค่ะ นุชจะรอเพื่อนพาเข้าไปนะคะ” นุชยิ้มกว้างทำท่ารู้กันกับยาม “ครับ” ยามยัดเงินสองร้อยบาทใส่กระเป๋ากางเกง นุชเดินตามนักศึกษาชายคนหนึ่งเข้าไปทางประตู นักศึกษาชายคนนั้นไม่คิดอะไรเพราะนึกว่านุชอาศัยคอนโดเดียวกัน เขาเห็นนุชหอบของพะรุงพะรัง เลยคิดเพียงว่านุชคงเปิดประตูลำบากเท่านั้น ก๊อก ก๊อก ก๊อก นุชเคาะประตูห้องของชานน เงียบกริบ... ก๊อก ก๊อก ก๊อก เธอเคาะอีกรอบ ชานนจึงเปิดประตูออกมา พอเห็นว่าเป็นนุช เขาเตรียมปิดประตูกลับ แต่เธอยื่นแขนไปขวางระหว่างประตูไว้ซะก่อน ชานนจะกระแทกประตูใส่ก็ไม่กล้า กลัวนุชเจ็บแขน เขาสบถและเดินหนีกลับไปนั่งดื่มเบียร์ที่เดิม ชานนเขย่าแก้วให้เบียร์เข้ากับน้ำแข็งแล้วยกขึ้นจิบ “นุชเอาขนมกับของกินมาฝากค่ะ” นุชเอาเค้กกับอาหารจัดใส่จาน “ไม่น่าต้องลำบากซื้อมา เงินเดือนคุณก็ใช่จะเยอะ” ชานนแอบดีใจที่นุชห่วงใยเขา แม้จะตงิดใจนิดหน่อยที่นุชคว้าจานชามในคอนโดมาใช้หน้าตาเฉย “นุชไม่ได้ซื้อมาค่ะ นุชเอาของเหลือจากงานแต่งมา” นุชยิ้มหวานเจี๊ยบ ชานนหน้าตึงทันที นี่หยิบจานชามในห้องเขามาใช้โดยไม่ขอ ยังเอาของเหลือลูกค้าคนอื่นมาให้เขาอีก จะด่ายัยนี่ยังไงดีเนี่ย “ป้อนให้ด้วยสิ” ชานนสั่ง “คะ ?” นุชนึกว่าหูฝาด “ป้อนผมด้วย เร็วววว” ชานนยิ้มยียวน “ได้ค่ะ” นุชกัดฟันฝืนยิ้ม ทนไว้ค่ะ ลูกค้าค่ะ จะนิสัยพระจันทร์แค่ไหนก็ลูกค้า ชานนอ้าปากรับเค้กที่นุชป้อน เขามองหน้าสวยๆ ของนุชจนเผลออีกทีเค้กก็เกือบหมดก้อน นุชแปลกใจ ปกติคุณชานนระวังเรื่องอาหารจะตาย ทำไมวันนี้ทั้งเบียร์ทั้งเค้ก พอเห็นคุณชานนอารมณ์ดีและยิ้มได้ นุชจึงเริ่มเกริ่นเรื่องพิธีแต่งงาน อารมณ์ที่ดีขึ้นพลิกกลับอีกครั้ง เมื่อนุชเริ่มพูดเรื่องพิธีแต่งงานของเขา ที่ตามมาถึงคอนโดตอนดึกดื่น มาเอาใจเขาสารพัด เพราะเรื่องงานเท่านั้นหรือ อยากให้เขาแต่งงานกับผู้หญิงอื่นนักหรือไง “คำกล่าวบนเวทีจะเอามาให้ผมดูอีกทำไม คุณเขียนเองเออเองเรียบร้อยแล้วนี่ ผมมีหน้าที่แค่ท่องตามนั้น” “งั้นตามนี้เลยนะคะ คุณชานนไม่ต้องการเปลี่ยนแปลงอะไรใช่ไหมคะ” “ไม่มี” ชานนกระแทกเสียงใส่ “นุชขอวัดตัวคุณชานนใหม่นะคะ นุชเอากางเกงมาให้ลองด้วย” นุชลุกขึ้นไปหยิบกางเกงเจ้าบ่าวกับสายวัด “ไม่ต้องมายุ่งกับผม” “ขอนุชวัดนิดเดียวเองค่ะ แล้วนุชจะไม่รบกวนอีก ห้านาทีเอง นะคะ นะค้า” นุชทำเสียงอ้อน “บอกว่าอย่ามายุ่งกับผม” ชานนปาแก้วใส่นุชที่กำลังหยิบกางเกงออกจากถุง เพล้ง !!! แก้วกระทบตัวนุชและตกลงแตกบนพื้น นุชตัวแข็งทื่อ ชานนชะงักไปเช่นกัน เขาห่วงว่านุชจะโดนแก้วบาด ชานนรีบหารองเท้าแตะมาใส่ “ฮึก ฮึก ฮึก ฮืออออ” นุชเริ่มร้องไห้ “คุณนุชอย่าร้องไห้สิ ผมขอโทษ” ชานนละล้าละลัง จะเข้าไปบริเวณนั้นยังไงดี เศษแก้วเต็มเลย เอาวะ เขาคว้ารองเท้าใส่ก่อสร้างมาสวมและลุยไปช้อนใต้วงแขนของนุชและยกตัวออกมา เขาเอาตัวนุชมาวางที่โซฟากลางห้อง นุชยังกำกางเกงเจ้าบ่าวเปื้อนเบียร์ของชานนไม่ปล่อย น้ำตาไหลพรากอาบแก้ม เขาคุกเข่าตรงหน้านุช ดึงขามาพลิกดูว่าถูกแก้วบาดตรงไหนบ้าง มีรอยเลือดซิบนิดหน่อยแต่ไม่มีรอยแผลใหญ่ ชานนถอนหายใจอย่างโล่งอก ชานนลุกขึ้นมานั่งข้างนุช เขากอดนุชแนบอกด้วยความหวงแหน “คุณนุช ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ” ชานนลูบมือปาดน้ำตาออกจากใบหน้าของนุช “ฮึก ฮึก ฮึก” นุชสะอึกสะอื้น เธอพยายามกลั้นน้ำตาแต่มันไหลออกมาไม่หยุด “ขอโทษครับ” ชานนเจ็บปวดร้าวลึกกลางอก เขาไม่เคยเห็นนุชร้องไห้เลย อย่างเก่งก็น้ำตาซึมนิดหน่อยเวลามีปัญหาเรื่องงาน ปากอุ่นประกบซับน้ำตาที่ไหลลงมาตรงแก้มนวล นุชสะดุดลมหายใจ ชานนค่อยบรรจงจูบเปลือกตาและเอานิ้วป้ายน้ำตาออก ทั้งสองคนมองสบตากัน ก่อนที่ชานนจะแนบริมฝีปากลงบนปากนุ่มของนุช ...........................................

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more