เขาไม่ได้เป็นแม้แต่เพื่อนด้วยซ้ำ

1199 Words

นุชก็คือนุช แม้จะโพสภาพตัวเองแต่งตัวสวยหรูมากมาย แต่ส่วนใหญ่ภาพเกี่ยวกับเรื่องงานทั้งนั้น ชานนเซฟเก็บลงมือถือตัวเอง ถึงยังไงเขาก็ตัดใจไม่ขาด ขอแอบมองแอบเก็บไว้ในใจก็พอ ชานนเลื่อนอ่านโพสไปเรื่อยๆ จนเจอภาพที่เพื่อนของนุชแท็กมา พร้อมข้อความเรียกนุชมาสถานที่ถ่ายทำเพราะท่าทางเจ้าบ่าวจะชิ่งหนี กว่านุชจะตอบกลับใช้เวลาชั่วโมงกว่า นุชคงติดลูกค้ารายอื่นจึงเห็นโพสนี้ช้า ไม่สิ ชั่วโมงกว่าก็ไม่ช้าหรอก แต่ใจของชานนรู้สึกว่ามันนานเหลือเกิน ภาพผึ้งในชุดแต่งงานยืนเดียวดายท่ามกลางทีมงานมากมาย เขาซูมเข้าไปใกล้จึงเห็นว่าผึ้งนัยน์ตาแดงก่ำ ความรู้สึกผิดถาโถมใส่ชานน เขาทำผิดใช่ไหม หากต้องการยกเลิกแต่งงานทำไมไม่คุยกับผึ้งดีๆ ทำไมถึงปล่อยให้ผึ้งใส่ชุดเจ้าสาวไปรอเก้อคนเดียว ถูกคนอื่นติฉินนินทาสารพัด แอบกดเข้าไปดูเพื่อนร่วมงานของนุชที่แท็กภาพมา ในเฟซนุชไม่มีอะไร แต่เฟซของเพื่อนร่วมงานคนอื่นด่าชานนเละ เขาไม่โกรธเลยสักนิด แต่เสียใจที่บางคนพูดถึงผึ้งในทางเสียหาย ยิ่งเห็นยิ่งรู้สึกตัวเองนี่เลวระยำ ชานนถือวิสาสะคอมเมนท์ตอบกลับไปว่าขอโทษทีมงานทุกคน ตอนนั้นเขาติดงานด่วน เขาทิ้งงานไม่ได้เพราะอาจเกิดอันตรายหากงานก่อสร้างมีข้อผิดพลาด แม้จะดึกดื่นแต่ชานนไม่สนใจ เขาโทรหานุชตอนเกือบเที่ยงคืน นุชกำลังนั่งแปะสติกเกอร์บนของชำร่วยแต่งงานให้กับลูกค้ารายหนึ่ง เธอรีบรับโทรศัพท์ด้วยความดีใจ ตั้งแต่เจอกันหนล่าสุด คุณชานนเงียบหายไปเลย “ค่ะ นุชลาวัลย์ค่ะ” “วันถ่ายวีดีโอพรีเซนเทชั่น ผมติดงานด่วนครับ” ชานนแก้ตัวทั้งที่รู้กันดีว่านุชคงไม่เชื่อ “ค่ะ” “คุณนุชช่วยนัดวันถ่ายทำใหม่ได้ไหมครับ หนนี้ผมจะไปแน่นอน รายละเอียดรบกวนคุณนุชคุยกับผึ้งเองนะครับ” “ค่ะ” ชานนคุยอีกนิดหน่อยก่อนวางหู นุชตอบกลับเพียงคำเดียวคือ ‘ค่ะ’ นุชนั่งอึ้งเป็นนานหลังวางหู เธอเป็นคนบอกเองไม่ใช่หรือว่าอยากให้คุณชานนแต่งงานกับคุณผึ้ง ทำไมตอนนี้พอคุณชานนทำตามที่เธอต้องการ นุชกลับรู้สึกเจ็บปวดขนาดนี้ นุชพยายามแปะสติกเกอร์บนของชำร่วยต่อ แต่เธอทำไม่ได้เพราะภาพตรงหน้าเลือนลาง นุชเอาหลังมือป้ายน้ำตาแต่มันยังไหลออกมาเรื่อยๆ เธอจะเสียใจทำไมนุช ผู้ชายคนนั้นไม่ได้เป็นแม้แต่เพื่อนด้วยซ้ำ แค่คำพูดจากลมปากขอร้องให้เธอ ‘รอเขา’ เธอก็เพ้อเจ้อนึกว่ามันเป็นเรื่องจริงเลยหรือ ........................................... “อกไก่อบสมุนไพรมาแล้วค่ะ” ผึ้งยกถาดอาหารมาเสิร์ฟถึงห้องนอน ชานนวางมือถือ เขาลุกขึ้นไปกอดผึ้ง “คะ ?” ผึ้งรีบวางถาดอาหารบนโต๊ะเล็ก เขาลูบนิ้วมือบนโหนกแก้มใกล้กับดวงตาของผึ้ง นึกถึงยามผู้หญิงคนนี้ร้องไห้จนตาบวมแดง ชานนก้มจูบประทับเปลือกตาของผึ้งอย่างอ่อนโยน “ให้ป้อนด้วยไหมคะ” ผึ้งประชดเล็กๆ “ดีครับ” “เอ๊ะ คุณนี่” ผึ้งหัวเราะร่วน แต่ยอมตัดอกไก่เป็นชิ้นเล็กพอดีคำใช้ส้อมจิ้มยื่นตรงหน้าชานน “ไม่เอา ไม่ป้อนแบบนี้” ชานนตีรวน “ต้องป้อนยังไงคะ” ผึ้งชักงง คุณชานนเอาใจยากจัง “แบบนี้” ชานนแย่งส้อมจากมือผึ้ง ป้อนชิ้นไก่ใส่ปากให้ผึ้งคาบไว้ เขาโน้มหน้าไปกัดชิ้นไก่ที่ผึ้งคาบ ค่อยๆ แทะกินไปทีละนิด ผึ้งหลับตาปล่อยชานนกินไก่จากปากเธอ ยิ่งปิดตายิ่งรู้สึกถึงสัมผัสเวลาปากของชานนแตะโดนปากเธอ แผล่บ... ผึ้งสะดุ้งเฮือก ตาเบิกโต เมื่อชานนเลียริมฝีปาก ชานนหัวเราะเบาๆ ปากของเขาเลอะเทอะไปด้วยซอสจากอกไก่ ผึ้งยั่วยวนด้วยการเลียทำความสะอาดริมฝีปากของชายหนุ่มบ้าง จากนั้นเธอจึงคาบอกไก่ไว้ในปากอีกชิ้น ยั่วให้ชานนมากินที่ปากเธอ ชานนตอบรับคำท้าอย่างเต็มใจ ทั้งกิน แทะ และ เล็ม เลีย สารพัดจะทำ เป้ากางเกงขาสั้นของชานนตุงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ผึ้งแกล้งทำเป็นไม่เห็น เธอเอื้อมมือลูบคลำกล้ามท้องและต้นแขนชานน สักพักก็ล้วงเข้าลูบหน้าท้องเป็นลอนเล่นใต้เสื้อยืด ชานนหายใจแรงขึ้น เขามองผึ้งด้วยสายตาหวานเยิ้ม ผึ้งยังดึงเวลาเล่นต่อไป จนชานนทนต่อไปไม่ไหว ยังไม่ทันทานหมดจาน ชานนก็อุ้มผึ้งตัวลอยขึ้นเตียง เขาใช้ปากคาบดึงทึ้งชุดนอนเบาบางของผึ้งออกจากร่าง ผึ้งไม่บ่นสักคำที่ปากของชานนยังเลอะเทอะคราบอาหาร เธอหัวเราะคิกคักเวลาชายหนุ่มเลียลิ้นบนร่างกายขาวสะอ้าน เหลือเพียงชุดชั้นในผ้าไหมสีครีมราคาแพง ผึ้งนอนระทดระทวยอวดเรือนร่างสวยเพราะออกกำลังกายอย่างหนักต่อ มือหยาบกร้านเพราะทำงานก่อสร้างลูบไล้เส้นขอบบราเซียร์ เขาใช้ปากคาบขอบบราเซียร์ดึงลงจนปลายยอดเชอรี่สีแดงฉ่ำโผล่พ้นสิ่งปิดบัง ผึ้งสะท้านเมื่อลมหายใจอุ่นของชายหนุ่มกระทบยอดอกเธอ เขาแตะปลายลิ้นบนจุดสูงสุดของทรวงอกอย่างทะนุถนอม สีแดงฉ่ำเหมือนเชอรี่หดเกร็งกลายเป็นตุ่มแข็ง เขาอ้าปากงับผลเชอรี่หอมหวานอย่างสนุกสนาน “ความรู้สึกไวจังนะ” ชานนหยอกล้อ “คุณนนคะ” ผึ้งเสียงสั่น “อยากให้ผมเอาเข้าไปแล้วหรือ” ผึ้งเขินจนไม่กล้าตอบ “บอกสิ ว่าอยากให้ผมเอาเข้าไปรึเปล่า” ชานนเอื้อมมือลงไปข้างล่าง เขาใช้นิ้วกดเป้ากางเกงผ้าไหมเนื้อลื่น ลากนิ้วกดตามรอยบุ๋มเป็นร่อง เขาสัมผัสความชื้นบนปลายนิ้วได้ ชานนยกยิ้มมุมปาก ผึ้งพร้อมแล้วสินะ “อยากค่ะ” ผึ้งตอบอย่างเขินอาย “อยากให้ทำอะไรบอกสิ” “อยากให้คุณชานนเข้ามาค่ะ” ผึ้งหน้าแดงจัด “เอาอะไรเข้าไป ตรงไหน” ชานนยังยั่วไม่ยอมหยุด “เอา เอา...” ผึ้งอายจนต้องเอามือปิดหน้า “เร็ว ไม่บอก ผมไม่ทำให้นะ” ชานนยืดตัวถอดเสื้อยืดออกในท่าคุกเข่าคร่อมร่างผึ้ง “อยากให้คุณนนเอา ‘ตรงนี้’ เข้ามาในตัวผึ้งค่ะ” เธอเอื้อมมือลงต่ำกอบกุมอวัยวะแข็งขึงภายใต้กางเกงขาสั้น “อ้าาาา” ชานนหลับตาปล่อยเสียงคราง ผึ้งเกี่ยวนิ้วกับขอบกางเกง เธอล้วงมือเข้าไปจับอวัยวะทรงกระบอกลูบมือขึ้นลงตามความยาว น้ำใสไหลจากปลายอวัยวะเปื้อนฝ่ามือนุ่มนิ่ม ผึ้งกดอุ้งมือขยี้อวัยวะกลมมนผิวเรียบ ชานนกัดฟันสูดปากซี๊ดดดดด “โอ้ย ผึ้งเบา เดี๋ยวผมแตกก่อนหรอก” ชานนโอดครวญ ผึ้งจึงยอมดึงมือออกกางเกงขาสั้น ...........................................

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more