'Neden'lerle girdiğim kavgalar beni bitiriyordu. Bu her zaman öyleydi. 20 Haziran'a olan nefretim gün geçtikçe artarken, Batak'tan uzaklaşmak adına hiçbir adım atmıyordum. Bunun tek nedeni Gölge'ydi. Yanlış yaptığımın farkındaydım. Ama ona güveniyordum. Tutarsız davranıyor olabilirdi. Beni öpüp bir başka kadını seviyor da olabilirdi. Ama kendime olan saygımı koruyordu. Değersiz hissettirmemesiydi belki de ondan uzak duramamamın nedeni. Saf da olabilirim ama onun gözünde zeki biri olduğumu biliyordum.
Şimdi burada, rutubetli duvarın dibinde yatarken düşündüğüm tek şey Ulaş'tı. Olasılıkları düşünmeye çalışıyordum ama alnımdan burnuma doğru akan sıcak sıvı bunu engelliyordu. Tehlikeye meyilli bedenim yine zarar görmüştü. Bu sefer Ulaş yüzünden değildi. Her nefes verişimde yerdeki toz zerreci
