En korkunç acılar, sessiz olan acılardır; demiş ünlü bir bilge. Bu sözün gerçekliğini anlamak için önce acı çekmek, sonra da kendin dahil herkese sessizleşmek gerekiyormuş. Acı çekmiştim. Doruk kadar ölümcül olmasa da o darbeler benim bedenimde de yer bulmuştu. Kaşım ya da dudağım patlamamıştı belki ama ruhum Doruk'un ihanetiyle delinmişti. Batak'taki çamura battığım zaman bile bu iğrenç duyguları hissetmemiştim.
Eğer Doruk bedenini satmasaydı Batak'a bulaşmayacaktım. Eğer Doruk bize ihanet etmeseydi yalancı olmayacaktım. Hatta şu anda Taner'in beni bulursa bana ne yapacağını da düşünmeyecektim. Odamın kapısının dibinde oturup ileri geri sallanırken başım dizlerime gömülü, ileri geri sallanıyordum. Yalnızca iki haftada tüm ruhuma işlemiş olan Batak'a saydırarak geçirdiğim dakikalar çoğalı
