İnsan neden umut ederdi? Çaresizliğe gömülmüşken neden inatla 'hala ayaktayım' diye diretirdi? Çaresizdim. Hayatım boyunca yalnızca sözlük anlamını bildiğim kelimeyi yaşarken anlamak o kadar acı veriyordu ki; belki de en son yardım isteyeceğim kişiye sevdiklerime zarar vermemesi için yalvarıyordum. Her defasında ondan korkmadığımı haykıran ben, onu gördüğümde cesaret perdemi ardına kadar kapatıyordum. Köşeyi döndüğümde onu karşımda görmenin endişe ile kaçmama neden olması gerekirken, ben o köşede bekliyor olmasını diliyordum. Hayır, bu ben değildim. Ablama, hoşlandığım çocuğa zarar veren bir insanı bekleyemezdim. Sandalyeden kalktım ve pencereyi kapattım. Taner'i içeri tıkana kadar korkumun esiri olmuştum. Tam başardım derken gidip onu çıkarmıştı. Bu kadar düşüncesiz olamazdım. En azında
