Ulaş'tan...
Bazı insanlar korku perdesini çekip arkasına saklanır ve içeriye güneşin girmesine izin vermez. Ruhları o gölgede çürür, unutulur, üşür. Kimse zaafları nedir bilsin istemez. Orada, o karanlıkta ölmeyi bekler. Birinin gelip o perdeyi aralayacağını düşünmez, istemez de. Çünkü o yalnızlık şehrinde mutlu olduğunu düşünür. Korkuyu tek başına yaşar, acıyı tek başına hisseder. Adımını attığı yerde bir taşın onu sürekli beklediğini bilir. Eylül de kenara atılmayı bekleyen bir taştı. Sürekli yoluma çıkan bir engelden başka bir şey değildi. İnatla kendime kurduğum sehrimi yıkmaya çalışıyordu. Ama eğer o şehir benim başıma yıkılırsa, dünyanın onun başına yıkılacağından habersizdi.
Kapısına zincir vurulmuş mekanıma bakarken hissettiğim öfke tarif edilemez büyüklükteydi. Hapishane'yi bir
