Benim için acı ve ölümün anlamı olan 20 Haziran'dan geriye bir avuç toprak kaldığını sanarken, kollarına sığındığım bu adama duyduğum saygı ve sevginin bir avuç topraktan daha kıymetli olduğunu yeni yeni fark ediyordum. Eğer Doruk kendini satmasaydı, ben Batak'a bulaşmamış olacaktım. Ulaş'ın gölgesinde dinlenemeyecektim. Oysa şimdi yanımdaydı, benimleydi. Bunun için Doruk'a minnet duymayacağım. Çünkü Ulaş'a olan sevgimi, Doruk'a olan saygımı yitirerek kazanmıştım.
"Taner nasıl?" Sorumla birlikte ayrıldık. Kapıdan görünen annemi fark edince tam zamanında uzaklaştığımızı düşündüm.
"Kötü." diyerek anneme kısa bir bakış attı. "Bunları sonra konuşuruz. İçeri girelim." Başımı sallayıp arkasından eve girdim. Ulaş şu anda benim evimdeydi. Yaşanılanlar o kadar tuhaf ama bir o kadar da güzeldi ki,
