Ağaçlar, evler, insanlar, dükkanlar hızlı hızlı önümden geçerken dünyaya dışarıdan bihaber bakıyor gibiydim.
Sanırım hâlâ şoktaydım. Yada hâlâ rüyada olup olmadığımı ayırt etmeye çalışıyordum.
İkimizdende çıt çıkmıyordu dakikalardır arabada. Umut direksiyona odaklanmış durumdaydı. Kaşları çatıktı. Aynı zamanda derin düşüncelere dalmış gibiydi sanki. Benimde ondan farklı kalır bir yanım yoktu. Hâlâ olanlara inanamıyordum.
Umut son cümlesi ile hepimizin beynini yakıp yıkarken elimden tuttuğu gibi dışarı çıkarmıştı. Giderken beni en çok endişelendiren şey Güney'in yüz ifadesi olmuştu. Öylece donmuş gibiydi en son gördüğümde. O benden hatta hepimizinden daha çok şaşırmıştı. En yıkılan da oydu şüphesiz. Sonrada Umut beni arabaya bindirmiş ve eve doğru yol almaya başlamıştık.
İçten içe hâlâ
