KUMAR BÖLÜM 17
BEKTAŞ:
Gece karanlığı ikimizi de sarmış, göl kenarında kumların üzerinde oturmuştuk. Ceketim Maral'ın incecik omuzlarını örtmüştü. Şehir ışıklarından biraz uzaklaştığımız için yıldızlar daha yakın görünüyordu. Evden çıktığımızda onu nereye götüreceğimi bilmiyordum. Hani insan bir şeyin en iyisini yapmak ister de ne yapacağını bilmez ya, aynen o durumdaydım. Önce jazz dinletmeyi düşündüm, güzel bir roof bara gidip bir şeyler içmek de olabilirdi. Sonra istemsiz bir şekilde yol beni buraya getirdi. Göl kenarına daha önce yalnız gelmiştim. Kamp sandalyemi kuma koyup bira içmiştim tek başıma. Bugün o günün yalnızlığını Maral'la öldürmek istiyordum ama içimde durmadan büyüyen tümör gibi bir gerçek vardı. İşte onu Maral'a nasıl söyleyeceğimi bilmiyordum. Saklayamazdım, haberi ol
