คื น ห ม ด รั ก

1

หลายชั่วโมงต่อมา ณ ออฟฟิศเดอะ เน็กซ์ สเต็ป โซลูชันส์

เสียงจอแจของผู้คนและเสียงคีย์บอร์ดดังเป็นปกติของเช้าวันทำงาน แสงดาวในชุดเดรสทำงานสีสุภาพเดินถือแก้วกาแฟกลับมาที่โต๊ะ พยายามปั้นหน้าให้สดใสเหมือนทุกวัน แม้ว่าภายในใจจะยังคงว้าวุ่นกับเรื่องเมื่อคืนและเช้ามืดนี้อยู่ก็ตาม

"อ้าว น้องดาว มาพอดีเลย พี่กำลังจะชงกาแฟให้พี่เอก น้องดาวเอาอะไรเพิ่มไหม พี่ทำให้"

‘อรอนงค์’ พนักงานสาวสวยประจำแผนกบัญชี เพื่อนรุ่นพี่ที่อัธยาศัยค่อนข้างดี ยิ้มหวานทักทายแสงดาว "ไม่เป็นไรค่ะพี่ ดาวดื่มมาแล้ว ขอบคุณมากนะคะ" แสงดาวตอบด้วยรอยยิ้ม

"พี่เอกนี่โคตรขยันจริง ๆ เลยนะคะ เมื่อคืนพี่อรเห็นไฟห้องทำงานพี่เขายังเปิดอยู่ สงสัยอยู่ทำงานจนดึกเลยมั้งคะ อยู่เคลียร์งานคนสุดท้ายอีกตามเคย"

อรอนงค์พูดพลางจัดเตรียมแก้วกาแฟสำหรับไม้เอก คำพูดนั้นทำให้แสงดาวชะงักไปเล็กน้อย เมื่อคืนไม้เอกไม่ได้อยู่ทำงานที่ออฟฟิศ แต่เขาอยู่ที่คอนโดองเขากับเธอทั้งคืน ไฟนั่นคงลืมปิดละมั้ง

"นั่นสิคะ พี่ไม้เอกเขาเก่งแล้วก็ทุ่มเทกับงานเสมอเลยนะคะ" แสงดาวพูดไปตามมารยาท รู้สึกเหมือนมีก้อนขม ๆ จุกอยู่ที่ตรงลำคอ รู้สึกใจหายเวลาคนมองไม้เอก ชื่นชมเขา แต่เธอจะหวงเขาได้ยังไง ในเมื่อเธอกับไม้เอก ไม่ได้มีสถานะอะไรต่อกันเลย

ไม่นานร่างสูงสง่าของไม้เอกก็เดินออกมาจากห้องทำงานส่วนตัว เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนที่รีดเรียบกริบยิ่งขับให้เขาดูดีมีภูมิฐาน เขาส่งยิ้มกว้างให้อรอนงค์ที่ยื่นแก้วกาแฟให้

"ขอบใจมากอร น่ารักเสมอเลยเรา" เขาเอ่ยชมอย่างไม่คิดอะไร ก่อนจะหันมาทางแสงดาวที่ยืนอยู่ไม่ไกลกัน "ว่าไงน้องดาว เอกสารที่พี่สั่งไว้เรียบร้อยดีไหม"

น้ำเสียงของเขาฟังดูเป็นปกติและเป็นทางการเอามาก ๆ เหมือนเจ้านายคุยกับลูกน้อง เหมือนพี่ชายคุยกับน้องสาว ไม่มีเศษเสี้ยวของ ‘พี่เอก’ คนเมื่อคืนหลงเหลืออยู่อีกเลย

แสงดาวเงยหน้าขึ้นสบตาเขา พยายามอย่างยิ่งที่จะเก็บซ่อนความรู้สึกปั่นป่วนในใจ "เรียบร้อยแล้วค่ะ เดี๋ยวอีกสักครู่ดาวจะเอาเข้าไปให้นะคะ"

"ดีมากครับ" เขาชมพร้อมกับส่งยิ้มไร้ความหมายมาให้เธอ ก่อนจะหันกลับไปคุยเล่นกับอรอนงค์ต่ออย่างเป็นกันเอง ท่าทีสนิทสนมนั้นบาดตาบาดใจแสงดาวอย่างบอกไม่ถูก

เธอเห็นรอยยิ้มของเขา...

รอยยิ้มที่ดูผ่อนคลายและเปิดเผยเวลาอยู่กับอรอนงค์ มันต่างจากรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และแววตาพราวระยับที่เขามีให้เธอเฉพาะในห้องนอน ในรถของเขา หรือในห้องเก็บของของออฟฟิศ หรือในที่ลับตาคน

ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจตีรื้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

นี่สินะ ตัวตนของเธอในชีวิตของเขา

ในที่แจ้ง เธอคือน้องดาว เพื่อนร่วมงานที่เขาไว้ใจเรื่องงาน

แต่ในที่ลับ เธอก็เป็นได้แค่ผู้หญิงบนเตียงคนหนึ่งของเขาเท่านั้น

ความคิดนั้นกำลังวนเวียนอยู่ในหัว ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือของเธอก็สั่นครืด เบอร์ที่คุ้นเคยจนน่าโมโหโชว์หราขึ้นมา

... ‘ภาคิน’ โทร.หาเธออีกแล้ว หลังจากที่หายไปเกือบเดือน

แสงดาวถอนหายใจหนัก ๆ กดรับสายแล้วเดินเลี่ยงออกไปที่มุมบันไดหนีไฟ แล้วเปิดฉากด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด "มีอะไร"

"ดาว! เย็นนี้โอนเงินให้พี่สักสามหมื่นด้วยนะ ด่วนเลย"

เสียงยานคาง ตะคอกมาจากปลายสาย

"เพิ่งให้ไปวันก่อน วันนี้จะเอาอีกแล้วหรือ นี่มันยังไม่ถึงเดือนเลยนะพี่ภาค ดาวจะเอาที่ไหนมาให้" แสงดาวขึ้นเสียงอย่างเหลืออด

"ก็เรื่องของดาวสิ ถ้าไม่อยากให้พี่ไปอาละวาดที่บริษัทแกอีกรอบ หรือไปป่าวประกาศให้ไอ้พวกเพื่อนร่วมงานหน้าสลอนของแกรู้ว่าแกมีผัวขี้ยา ติดพนัน ปั่นสลอตแบบพี่ ก็รีบหามาให้พี่ด่วนเลย อย่าให้ต้องพูดซ้ำ" ภาคินขู่เธอ ก่อนจะตัดสายไปดื้อ ๆ

แสงดาวกำโทรศัพท์แน่นจนมือสั่น ความเครียดถาโถมเข้ามาจนแทบทรุด เธอยืนรวบรวมสติเงียบ ๆ ตรงนั้นอยู่เป็นครู่ใหญ่ค่อยเดินออกมา ออกมาแล้วก็มองเห็นไม้เอกกำลังยืนคุยงานพลางหัวเราะเบาอยู่กับอรอนงค์และทีมงานคนอื่นตรงแพนทรีของออฟฟิศ

โลกของเขากับโลกของเธอมันช่างแตกต่างกันเหลือเกิน

‘ไม้เอก’ ผู้ชายที่เธอใช้ค่ำคืนเร่าร้อนร่วมกันกับเขาทั้งคืนจนเช้าในบางครั้ง คือชายคนเดียวกันกับที่ไม่เคยรับรู้ถึงปัญหาหนักอึ้งที่เธอกำลังแบกรับอยู่เลย และเธอก็ไม่เคยกล้าพอที่จะปริปากบอกเขาเลยสักคำ หรือหากเขารู้ปัญหาของเธอจริง เขาจะยังอยากสานสัมพันธ์ของเธออยู่อีกไหม แสงดาวได้แต่คิดแล้วเลี่ยงออกไปจากตรงนั้น โดยไม่มีทางได้เห็นสายตาของไม้เอกที่มองมายังเธอด้วยสายตาที่อ่านแทบไม่ออก