คื น ห ม ด รั ก

"อื้อม์ พี่เอกคะ ดะ...ดาว ดาวไม่ไหวแล้วนะ" เสียงหวานหอบกระเส่าของแสงดาวขาดห้วงอยู่ในลำคอ เมื่อร่างทั้งร่างกำลังเกร็งและตามมาด้วยอาการกระตุกรับแรงปรารถนาสุดท้ายที่ไม้เอกประเคนให้ไม่ยั้ง ความสุขซ่านแล่นพล่านทั่วทุกอณูจนแทบหยุดหายใจ ร่างบางอ่อนระทวยทิ้งตัวลงบนแผ่นอกกว้างที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ ที่ไม่ได้ต่างไปจากเธอเลย ลมหายใจร้อนผ่าวของทั้งคู่ยังคงสอดประสานกันในความมืดสลัวของห้องนอนคอนโดใจกลางเมือง กลิ่นกายเฉพาะของไม้เอกที่ผสมกับกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ และกลิ่นรักที่เพิ่งเสร็จสิ้นอบอวลอยู่รอบตัวเธอคล้ายกับจะมอมเมา แสงดาวซุกหน้ากับแผงอกกำยำนั้นอย่างเหนื่อยอ่อน แต่ก็อิ่มเอมใจอย่างน่าประหลาด "ฮึ นึกว่าจะแน่กว่านี้ซะอีก" ไม้เอกกระซิบหยอกเย้าข้างใบหู ไล้ปลายจมูกโด่งคมบนพวงแก้มเนียนที่ขึ้นสีระเรื่อแดงก่ำ มือใหญ่ข้างหนึ่งยังคงลูบไล้แผ่นหลังเปลือยเปล่าของเธอไปมา ออกแรงนวดเฟ้นกึ่งปลุกเร้า ส่วนมืออีกข้างก็บีบเคล้นสะโพกกลมกลึงของเธอเบา ๆ แล้วฟาดมือลงไปอย่างมันเขี้ยว ราวกับจะย้ำเตือนถึงบทรักอันดุเดือดที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ แสงดาวสะดุ้งวาบ เธอกำกำปั้นน้อย ๆ แล้วชกลงบนหน้าอกของเขาเป็นเชิงประท้วง แต่ก็ต้องยอมรับแต่โดยดีว่าเธอสู้แรงเขาไม่ได้เลยสักครั้ง "ก็พี่เอกนั่นแหละ ไม่เคยออมแรงให้ดาวเลย" ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนไปถึงหัวใจดวงน้อยของแสงดาว ก่อนที่เขาจะพลิกร่างเธอให้นอนหงายแล้วทาบทับร่างสูงใหญ่ลงมาอีกครั้ง จ้องมองดวงตาฉ่ำเยิ้มของเธอด้วยแววตาพราวระยับ "แล้วชอบไหมล่ะ แบบไม่ออมแรงน่ะ" เขาถามจบ โน้มใบหน้าลงมาจุมพิตซับเหงื่อบนหน้าผาก ไล่ลงมาที่เปลือกตา ปลายจมูก และหยุดอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มของเธอ ยังไม่ทันที่แสงดาวจะได้ตอบคำถามนั้น ริมฝีปากร้อนของไม้เอกก็ฉกวูบลงมาบดเบียดจูบอย่างดูดดื่มและเรียกร้อง ราวกับว่าความเร่าร้อนเมื่อครู่ยังไม่เพียงพอสำหรับเขา หรือสำหรับเธอเองก็เช่นกัน แสงดาวหลับตาพริ้ม จิกปลายนิ้วลงบนไหล่กว้างของเขาแน่น ตอบรับจูบนั้นอย่างเต็มใจ ปล่อยให้ร่างกายและหัวใจล่องลอยไปกับสัมผัสวาบหวามที่ไม้เอกมอบให้เธอ อีกครั้งและอีกครั้ง ในค่ำคืนที่เธอรู้ดีว่ามันเป็นเพียงความสัมพันธ์ลับ ๆ ที่ต่างคนต่างก็แค่เหงา และต้องการใครสักคนมาเติมเต็มความว่างเปล่าที่บนเตียง แต่ใครจะรู้ว่าภายใต้ความเร่าร้อนที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้ มีบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นเงียบ ๆ ในหัวใจของเธอ หรืออาจจะรวมไปถึงหัวใจของไม้เอกด้วย แสงสุดท้ายของค่ำคืนแห่งความเร่าร้อนกำลังมอดลงพร้อมกับแสงแรกของอรุณที่เริ่มจับไปตามขอบฟ้า ไม้เอกค่อย ๆ ถอนริมฝีปากออกจากซอกคอหอมกรุ่นของแสงดาวอย่างอ้อยอิ่ง เขาจูบหน้าผากของเธออีกหนึ่งครั้ง ติดตรึงอยู่กับความนุ่มเนียนนั้นครู่หนึ่ง ก่อนผละตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบเชียบที่สุด การเคลื่อนไหวของเขาราบรื่นจนแทบไม่ทำให้ผ้าปูที่นอนไหวตัว "วันนี้พี่มีนัดแต่เช้า" เสียงกระซิบของเขาเบาเสียจนแทบจะเป็นเพียงลมหายใจอุ่น ๆ ที่รินรดข้างใบหู แต่ก็ดังพอจะปลุกแสงดาวจากภวังค์กึ่งหลับกึ่งตื่น หญิงสาวลืมตาขึ้นช้า ๆ มองแผ่นหลังกว้างเปลือยเปล่าของเขาที่กำลังเอื้อมไปหยิบเสื้อเชิ้ตสีเข้มจากพนักเก้าอี้ขึ้นมาสวมอย่างคล่องแคล่ว ดวงใจเจ้ากรรมกระตุกวูบกับความคุ้นชินที่แสนเจ็บปวดนี้ ความคุ้นชินของการจากลาในตอนเช้ามืดก่อนโลกจะตื่น เหมือนกับว่า...ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ เป็นเพียงความฝันที่เมื่อสว่างก็ต้องจางหายไป "ค่ะ" เธอตอบรับเขาเสียงแผ่ว พยายามซ่อนแววผิดหวังเล็ก ๆ ที่ผุดขึ้นในหัวใจจนแทบจะกลืนไม่ลง อยากเอ่ยปากรั้งให้เขายกเลิกนัดและอยู่กับเธอต่ออีกสักหน่อย แค่กอดกันนิ่ง ๆ จนเช้ากว่านี้ก็ยังดี แต่ก็รู้ดีว่ามันเกินขอบเขตของข้อตกลงที่เธอกับเขามีร่วมกัน ‘แค่สนุกด้วยกัน ความสัมพันธ์แบบผู้ใหญ่ ไม่ผูกมัด’ ไม้เอกหันกลับมา เมื่อจัดการสวมกางเกงและเสื้อผ้าส่วนอื่นจนเกือบเรียบร้อย เขามองเธอที่ยังนอนนิ่งอยู่บนเตียง ผมยาวสลวยดำขลับสยายระบนหมอนขาวสีสะอาด ดวงตาคู่สวยมองมาที่เขาอย่างมีความหมายบางอย่างที่เขาอ่านไม่ออก หรืออาจจะแกล้งทำเป็นอ่านไม่ออก เขาก้มลงประทับจูบหนัก ๆ ที่ขมับเธออีกครั้ง สัมผัสนั้นทั้งอุ่นและอ่อนโยนอย่างประหลาด "แล้วเจอกันที่ออฟฟิศนะครับคนเก่งของพี่" เขาพูดแค่นั้น พร้อมกับขยี้ผมเธอยุ่งเบา ๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นกายจาง ๆ ที่ยังอบอวล และความอุ่นที่ยังตกค้างอยู่บนเตียง กับความรู้สึกหน่วง ๆ ที่หนักขึ้นทุกวันที่ภายในใจของแสงดาว