Hindi ko sinabi kay Selena na may direction na ako.
Hindi dahil gusto kong itago ang katotohanan, kundi dahil pag sinabi kong “may susundan tayo,” maririnig niya lang ang salitang “susunod” at iisipin niya agad na may hahabol sa amin. Kahit ang planong ito ay hindi para tumakbo—para manghuli—sa utak ng taong pagod na sa takot, lahat ng galaw ay tunog ng peligro.
Kaya nung gabing natulog siya nang kaunti matapos naming mahanap ang maliit na sound device, hinayaan ko lang siyang matulog. Hinayaan ko rin si Lola, na nakatulog na may rosaryo pa rin sa kamay. Hindi ko ginising. Hindi ko ginulo. Kasi minsan, ang pinakamalaking tulong na mabibigay mo sa pamilya mo ay tahimik na oras na walang sigaw, walang yabag sa labas, walang tunog ng metal sa lock.
Pero ako, hindi ako natulog nang buo.
Na
