Hindi ko agad pinatay ang radio noong gabing iyon.
Hindi dahil gusto kong takpan ang takot, kundi dahil natutunan ko na kapag natigil ang tunog, mas lumalakas ang echo sa loob ng ulo mo. Mas malinaw mong naririnig yung chime na wala dapat. Mas lumalakas yung “paano nila nagawa ’yon?” hanggang sa maging “baka kaya nilang gawin ulit.”
Si Selena halos hindi na kumikilos. Nakahiga siya sa sofa, kumot hanggang dibdib, pero hindi tulog. Yung mata niya nakapako sa kisame, parang ayaw niyang tumingin sa dingding dahil baka may tumutunog ulit. Si Lola naman nakaupo malapit sa kanya, hawak ang rosaryo, pero hindi na tulad ng dati na steady. Ngayon, parang nanginginig ang bawat bulong niya.
Umupo ako sa sahig, likod sa sofa, para maramdaman nila na nandito ako—hindi lang physically, kundi emotiona
