Hindi ko inaasahan na yung salitang “safehouse” magiging mabigat sa dibdib.
Sa pelikula, safehouse sounds like solution. Parang may lugar na biglang magiging ligtas, parang may pader na hindi kayang tumagos ng takot. Pero sa totoong buhay, lalo na kapag ikaw lang, kapatid mo, at lola mo ang meron ka, ang safehouse may kasamang kapalit. May kapalit na normal. May kapalit na control. May kapalit na “hindi mo alam kung sino ang nasa paligid mo.”
At para kay Selena, na ang takot niya ngayon ay hindi lang tao sa labas kundi pati mga tunog sa loob, ang bagong lugar pwedeng maging mas nakakatakot kaysa lumang bahay.
Pero matapos ang gabi na pinatay nila ang streetlight at kumatok sa pinto na parang delivery, malinaw na hindi na lang kami nagtatago sa loob ng bahay. Ginagawa na nilang playgroun
