Hindi ako natulog nang maayos matapos yung “SOON.”
Hindi dahil kailangan kong magbantay buong gabi, kundi dahil habang nakahiga ako, may isang bagay na paulit-ulit bumabalik sa utak ko: kung kaya nilang iwan yung frame sa ilalim ng streetlight, ibig sabihin kaya rin nilang lumapit nang hindi nahuhuli. Ibig sabihin may tao silang marunong gumalaw sa pagitan ng patrol schedule, sa pagitan ng ilaw, sa pagitan ng “safe” moments.
At kapag marunong silang pumasok sa pagitan ng mga pagitan, kailangan naming maging mas mahigpit kaysa dati.
Kinabukasan, pagmulat ko pa lang ng mata, narinig ko na yung mahinang paggalaw ni Selena sa sala. Hindi na siya natutulog nang mahimbing, kaya kahit hindi siya gumagalaw nang malakas, naririnig ko yung paglipat niya ng upuan, yung paghinga niya na parang lagi
