Hindi ko alam kung anong mas nakakainis: yung tahasang pagbabanta, o yung paraan nilang gawing parang laro ang buhay namin.
“First drop. Next is blood.”
Kung gusto nilang takutin ako, mali ang target nila. Ang takot ko hindi para sa sarili ko. Ang takot ko, para kay Selena na hindi dapat natututo ng ganito. Para kay Lola na dapat iniisip na lang kung ano’ng ulam, hindi kung may taong nagmamasid sa bintana.
Kaya nung gabing iyon, hindi ako natulog.
Hindi dahil gusto kong maging “hero.”
Kundi dahil kapag sinabing “next is blood,” ang pinakaunang paraan nila para gawin ’yon ay hindi sa akin. Sa mga taong hindi kayang lumaban.
Sa pamilya.
Wala kaming ibang kamag-anak. Walang tita. Walang lolo. Walang safe house. Walang “puntahan muna natin doon.” Ang meron lang kami: isang bahay, isang
