"Bound by Blood, Tied by Desire"

The First Claim

Chapter 5

Tahimik ang buong mansyon ng Montenegro nang gabing iyon. Sa labas, ang buwan ay tila saksi sa mga lihim na hindi dapat ibunyag. Ngunit sa loob ng silid, hindi katahimikan ang nangingibabaw—kundi ang matinding t***k ng puso ni Elena.

Nakahiga siya sa kama, pilit pinapakalma ang sarili. Ang init ng labi ni Damian sa kanyang alaala ay parang sugat na paulit-ulit na binubuksan. Ayaw niyang umamin, pero mula nang mahalikan siya nito nang mariin, hindi na niya mapigilan ang sarili sa paghahanap ng presensiya nito.

Bumukas ang pinto.

Si Damian.

Nakasuot lamang ito ng puting kamiseta at pantalon, bahagyang basa ang buhok, na para bang kagagaling lang sa paliligo. Napalunok si Elena nang makita ito, hindi dahil natatakot—kundi dahil sa kakaibang init na biglang sumiklab sa kanyang katawan.

“Hindi ka pa natutulog,” obserbasyon ni Damian habang lumalapit.

“Hindi ako makatulog,” mariing sagot ni Elena, umiwas ng tingin. “Ikaw ang dahilan.”

Ngumiti si Damian, isang ngiting may halong pananakop at pagnanasa. Umupo ito sa gilid ng kama at dahan-dahang hinaplos ang kanyang pisngi.

“Kung totoo iyan… masaya ako.”

Napapitlag si Elena nang bigla siyang hilahin nito palapit, hanggang sa magtagpo na naman ang kanilang mga labi. Ang halik na iyon ay mas matindi, mas mapusok kaysa dati. Hindi na ito halik ng paglalaro—ito’y halik ng isang lalaking gustong ipaalala na siya ang may-ari ng bawat parte ng kanyang pagkatao.

“Damian…” mahinang bulong ni Elena habang hinahawakan ang dibdib nito, pilit na tinutulak ngunit hindi makawala.

“Don’t fight me,” bulong ni Damian sa pagitan ng kanilang mga halik. “Alam mong gusto mo rin.”

At doon bumigay si Elena. Ang bawat haplos, bawat halik ni Damian ay unti-unting sumisira sa pader na itinayo niya laban dito. Naramdaman niya ang init ng mga palad nito sa kanyang baywang, dahan-dahang dumudulas pataas, tila tinatanong ang kanyang katawan kung papayag na ba itong magpaangkin.

Hindi niya alam kung saan nanggagaling ang lakas ng kanyang loob, ngunit sa halip na tumanggi, siya mismo ang humila kay Damian palapit. Ang kanilang mga labi’y muling nagtagpo, mas malalim, mas sabik, mas totoo.

Mabilis ang mga sumunod na pangyayari. Ang mga kamay ni Damian ay naglalakbay, ang bawat haplos ay parang apoy na sumusunog sa kanyang balat. Ang kanyang mga paghinga’y nagiging mas mabigat, at ang kanyang mga pag-ungol ay unti-unting lumalabas, hindi na niya kayang pigilan.

“Elena…” mahinang tawag ni Damian habang nakatitig sa kanya. Ang mga mata nito’y hindi na malamig, kundi puno ng pagnanasa at kakaibang lambing. “Say my name. I want to hear you.”

“Damian…” mahina ngunit malinaw ang sagot niya, at sa mismong sandaling iyon, alam niyang tuluyan na siyang nahulog sa apoy na dala nito.

Ang gabi ay napuno ng kanilang halakhak, mga halik, at mga ungol na sinisikil ngunit hindi kayang itago. Sa bawat haplos at bawat halik, unti-unting nagiging malinaw kay Elena: ang lalaking kinamumuhian niya kahapon, siya na ngayong lalaking hindi na niya kayang iwasan.

---

Ngunit sa gitna ng kanilang init, isang malakas na katok ang bumasag sa kanilang sandali.

“Boss!” sigaw ng isa sa mga tauhan ni Damian mula sa labas ng pinto. “We have a problem!”

Mabilis na kumalas si Damian, mariing nakapikit at halatang pinipigilan ang sarili. Huminga ito nang malalim, saka tumingin kay Elena.

“This isn’t over,” bulong niya bago siya tumayo at naglakad papalabas.

Naiwan si Elena, hingal, nanginginig, at magulo ang damdamin. Kanina lang, gusto niyang itanggi ang lahat. Pero ngayon… hindi na.

At habang pinapakinggan niya ang malalakas na yabag ng mga tauhan sa pasilyo, alam niyang sa mundong ito, hindi lang puso niya ang nakataya—pati buhay niya.