"Bound by Blood, Tied by Desire"

Paghahanda sa Digmaan

Chapter 9– Bahagi 3

Kinabukasan, bago pa sumikat ang araw, maingay na ang buong Montenegro estate. Dumadagundong ang mga yabag ng mga tauhan habang nagsasanay sa bakuran, kargado ng baril at bala. Ang garahe ay puno ng mga sasakyang itim na tila handang sumugod anumang oras. Ang mga bodega naman ay binubuksan upang ilabas ang mga nakatagong sandata.

Mula sa bintana ng kanilang silid, pinagmamasdan ni Elena ang kaguluhan. Hindi niya maiwasang manginig. Parang pelikula ang kanyang nakikita—isang eksenang puno ng kapahamakan at dugo. Ngunit ito ang realidad na ngayon ay bahagi na ng kanyang buhay.

“Hindi ka dapat nandito,” wika ni Damian habang lumapit at marahang hinaplos ang balikat niya. Nakasuot ito ng itim na pantalon, puting polo, at itim na guwantes. Ang aura niya ay seryoso at nakakatakot, ngunit sa mga mata nito ay may lambing na para kay Elena lamang.

“Ano’ng gagawin ko? Paano ako makakaupo lang dito habang alam kong nasa panganib ka?” sagot ni Elena, puno ng luha ang mata.

Huminga nang malalim si Damian. “Hindi mo naiintindihan. Sa digmaan, kahit isang maling galaw, buhay ang kapalit. Ayokong ikaw ang maging dahilan ng pagkadapa ng lahat.”

Ngunit hindi nagpatinag si Elena. “Hindi ako magiging hadlang, Damian. Kung hindi mo ako papayagang sumama sa laban, hayaan mo akong tumulong kahit dito. May magagawa pa rin ako.”

Sandaling natahimik si Damian, saka ngumiti nang mapait. “Matigas ang ulo mo… at doon kita lalo minahal.” Hinaplos niya ang pisngi ng babae at tumitig nang matagal. “Kung talagang gusto mong tumulong, manatili ka sa safe house. Kung may mangyari sa akin, ikaw ang una nilang hahanapin. Ikaw ang kahinaan ko, Elena.”

Napalunok siya sa bigat ng mga salita. Kahinaan. Sa mundong ginagalawan ni Damian, ang pagkakaroon ng kahinaan ay maaaring magdala ng kamatayan. Ngunit sa kanyang puso, ito rin ang nagpapatunay na tunay ang pagmamahal ng lalaki sa kanya.

Lumipas ang oras at nagsimula ang pagpupulong ng mga tauhan. Sa harap ng malaking mesa, nakalatag ang mapa ng lungsod. Tinuro ni Marco ang ilang lokasyon. “Dito malakas ang presensya ng Montavarez. Dito sila nagpapadala ng supply. Kung tatamaan natin ito, babagsak ang suplay nila.”

Tumango si Damian. “Ayusin ninyo ang lahat. Walang pagkakamali. Ang bawat isa sa inyo ay may papel na gagampanan. Kung sino man ang pumalpak, hindi lang buhay natin ang nakataya, pati ang kinabukasan ng pamilya natin.”

Tumango ang lahat, seryoso ang mga mukha. Ang bawat salita ni Damian ay tila bala na dumidiretso sa kanilang puso. Wala nang atrasan.

Samantala, si Elena ay nanatiling nakatayo sa gilid ng silid, pinagmamasdan ang lahat. Nakita niya kung paano igalang at katakutan si Damian ng kanyang mga tauhan. Ngunit higit sa lahat, nakita niya ang bigat na pasan nito bilang pinuno—isang bigat na gusto niyang maibsan kahit kaunti.

Pagkatapos ng pulong, lumapit siya kay Damian. “Kung may kailangan kang pagaanin… kung may bigat na ayaw mong ipakita sa iba… ipakita mo sa akin. Hindi lang ako asawa mo dahil sa kasunduan. Nandito ako, Damian.”

Hindi sumagot si Damian, ngunit mahigpit niya itong niyakap. Sa bisig ng lalaki, dama niya ang init at bigat ng damdamin nito. At doon niya naramdaman ang tunay na takot—hindi sa digmaan, kundi sa posibilidad na mawala ang lalaking minahal niya nang lubusan.

Bago sila maghiwalay, hinila ni Damian ang mukha ni Elena palapit at siniil ng halik. Hindi iyon halik ng pagnanasa lamang, kundi halik ng isang lalaking hindi sigurado kung bukas ay may buhay pa siyang maibibigay.

“Elena,” bulong niya, halos hindi marinig. “Kung may mangyari sa akin… huwag kang susuko. Mabuhay ka, kahit wala ako.”

“Walang mangyayari sa’yo,” sagot ng babae, nanginginig ang boses ngunit puno ng paninindigan. “Lalaban tayo nang magkasama.”

At sa sandaling iyon, natanto ni Damian na si Elena ay hindi na lang simpleng babae mula sa isang kasunduan. Isa na siyang apoy na nagbibigay ng lakas at rason para lumaban hanggang sa huli.