"Bound by Blood, Tied by Desire"

The First Night

Chapter 2

Pagkatapos ng engrandeng pagtitipon, dinala si Elena sa isang marangyang silid sa loob ng Montenegro mansion. Ang kuwarto ay punô ng ginto at kristal, ngunit para sa kanya, isa itong kulungan.

Nakahiga siya sa gilid ng kama, habang mariing nakayakap sa sarili. Ang isip niya’y gulo-gulo—galit, takot, at kaba. Ngunit higit sa lahat, may kakaibang kirot ng pag-usisa sa puso niya.

Nang bumukas ang pinto, bumungad si Damian. Naka-unbutton ang itim nitong long sleeves, bahagyang nakalantad ang matipunong dibdib. Nakaluwag din ang kanyang kurbata, kaya’t mas lalo itong nagmukhang mapanganib at nakakaakit.

"Comfortable ba ang silid?" malamig ngunit mababa ang tinig ni Damian.

"Kung ikukulong mo ako rito, hindi kailanman magiging comfortable," matapang na sagot ni Elena, kahit nanginginig ang boses.

Lumapit si Damian, mabagal ngunit matatag ang bawat hakbang. Hinawakan niya ang baba ng dalaga at marahang iniangat upang mapatingin ito sa kanyang mga mata.

"Don’t mistake this for a prison, Elena. This is your new home. And I… am your husband-to-be."

Mariing ibinaling ni Elena ang mukha, pilit na iniiwas ang titig niya. Ngunit sa mismong pag-iwas na iyon, lalong lumapit si Damian. Naamoy niya ang halimuyak ng mamahaling pabango nito, halong usok ng tabako at leather—isang amoy na kakaibang nakakabighani.

"Kung akala mo matatakot mo ako, nagkakamali ka," bulong ni Elena.

Ngumiti si Damian, ngunit hindi iyon ngiti ng kasayahan—kundi ng lalaking sanay makuha ang lahat ng gusto niya.

"Hindi kita tinatakot. Gusto lang kitang ipaalala… na may kasunduan ang ating mga pamilya. At sa kasunduang iyon, wala kang tatakbuhan."

Dahan-dahan niyang inilapit ang labi niya sa tenga ni Elena.

"Ikaw ay akin."

Ramdam ni Elena ang biglaang pagbilis ng t***k ng puso niya. Pinipilit niyang itanggi ang init na gumagapang sa katawan niya, ngunit sa bawat bulong ni Damian, lalo siyang nalulusaw.

Hinawakan siya ni Damian sa beywang at dahan-dahang inilapit sa kanya. Magkadikit na ang kanilang katawan, at doon naramdaman ni Elena ang apoy na matagal nang pilit niyang pinapatay.

"Damian…" mahina niyang bulong, parang isang pagsusumamo, ngunit hindi niya alam kung para saan—para huminto ba ito, o para ipagpatuloy.

Ngunit bago pa tuluyang mawala ang lahat ng kontrol, umatras si Damian. Tinitigan niya si Elena mula ulo hanggang paa, at isang ngiti ang gumuhit sa kanyang labi.

"Not tonight," aniya habang lumingon palayo. "I want you to crave me first."

At sa paglabas niya ng silid, naiwan si Elena na halos hindi makahinga. Naguguluhan, nanginginig, ngunit may isang katotohanan na ayaw niyang aminin—na sa kabila ng galit, nagsisimula na siyang mahulog sa apoy na dala ng lalaking iyon.