Jessica Quinn’s POV
Hindi lahat ng umaalis, bumabalik. May mga tao na umaalis at mas pinipiling h’wag ng bumalik kahit kailan. Mga taong mahal na mahal natin pero kahit masakit kailangan natin pakawalan. Minsan mahirap din ipilit ‘yong sarili sa isang bagay na hindi naman talaga para sa’yo.
“Sh*t, Jessica. Sh*t talaga!”
Napatingala ako kay Astrid dahil sa pagrereklamo niya habang nilalapag sa lamesa ko ang mga gamit niya.
I’m here again sa theater room. Mula noon hanggang last year ko na rito sa university, dito pa rin ako madalas tumambay kasama si Astrid.
Sobrang bilis ng panahon. Parang noong una lang nag-e-enroll ako rito sa university pero ngayon konti na lang.
“Anong nangyari?” mababang boses na tanong ko sa kanya.
“Naiinis ako sa professor ko.” Hinila niya ang silya sa harap
