Chapter 29
"Are you sure?" Jeremiah asked as I eyed him, at walang takot na hinarap ang mga mata nito sa akin. Ang totoo ay malaki ang takot sa aking dibdib at ang nararamdaman ko, pero hindi ko pa kaya sabihin sa kanila ang lahat, at hindi ko alam kung darating pa ba ang oras na sasabihin ko sa kanila ang lahat. Natatakot ako na makita ko ulit ang sarili ko kay Jeremiah na muling umiiyak. Dahil sa totoo lang, pinapahina ako ng lahat ng mga hinala ko bawat araw.
Seryoso lang akong tumango. Ramdam ko pa rin ang kaba ng bakas sa kanya ang pagbasa sa aking mga mata na sinasalubong ang kanyang mga mata na diretso rin na nakatingin sa akin. I'm not good at lying and pretending, ngunit ngayon ay masasabi kong sanay na ako sa pagpapanggap at pagtatago ng nararamdaman ko. Before I entered Music
