Traitor (Unhappy Series #1)

Chapter 5

Chapter 5

"Eliana, wake up!" panay lang ang taas ng kilay ko habang kanina ko pa naririnig si Hailee. Kanina ko pa rin nararamdaman ang paulit-ulit niyang pagyugyog sa akin. But my eyes are still close. Hindi ko ito maimulat dahil sa antok na nararamdaman ko. I'm still sleepy, at pakiramdam ko ay pagod na pagod buong katawan ko.

"Come on, Eliana! We can't be late!" Mas lalo akong niyugyog nito para magising ako. Napangiwi na lang ako at labag sa loob na idinilat ang mga mata ko. Sa pagbukas ng aking mga mata ay naabutan ko si Hailee na nakabusangot na sa akin at may tuwalya pa sa ulo. It looks like she already took a bath.

"Anong oras na?" I asked, with my sleepy voice.

"5:30 am," my eyes widened. It's too early! Why is she even awake?!

"Ang aga pa, Hailee!"

Para akong pala na nagkakawag ang paa. Gustong-gusto kong mag-tantrums sa harapan niya. Why is she waking me up when it's just 5 am in the morning?

"Have you forgotten? 6 am ang breakfast!" mas nanlaki ang mga mata ko at mabilis na tumayo papasok sa banyo. How did I forgot about that? Kung bakit naman kasi hanggang sa cafeteria at sa pagkain ay may pa-attendance pa? It's too early, I don't even want to eat at 6 am in the morning. Kadalasan kasi noon ay 8 am ako nag-aalmusal. I don't know, but I don't really have an appetite to eat.

"I told you," I heard Hailee said outside. Nanginginig pa ako sa lamig nang tumama na ang tubig ng shower sa aking katawan. Well, it woke me up. Ang tulog kong wisyo ay nagising ng malamig na tubig. Napakabilis ng ginawa kong pagligo. It's 5:30 am, at 6 am ay kailangan naroon na kami.

"Mauna ka na, susunod na lang ako," ani ko kay Hailee habang nagmamadali ako sa pagpasok sa walk in closet ko.

"Are you sure?" aniya, at nagdadalawang isip pa.

"Yeah, I can handle myself," ani ko, bago pumasok sa walk in closet at kumuha agad ng damit. Pinili kong magsuot ng simpleng nude hoodie at rip jeans na pants. Halos malaglag na at lumipad na ang mga gamit sa pagmamadali ko. It's 5:40 am. Kahit paano ay may konting oras pa ako. Mabilisan ko lang sinuklay ang buhok ko at hinayaan ko na lang na nakalaglag. I know the room is mess. Pero wala na akong oras para ayusin iyon. Pati ang pagsisintas ko ng rubber shoes kong puti ay mabilisan lang.

Bumuga ako ng hangin at agad na kinuha ang bag ko bago ako mabilis na lumabas. Humahangos ako at tumatakbo na. Mas lalo akong kinabahan ng wala man lang estudyante o kahit tao sa labas ng mga dorm. I wonder if they are already there, or nasa loob pa rin ng dorms.

"Good morning!"

"Ay palaka!" Mariin akong pumikit nang biglang sumulpot si Jayden. Naglaho na parang bula ang ngiti sa labi nito nang sabihin ko iyon. It's not intentional. Kung bakit ba naman kasi nandito siya at bigla na lang susulpot?

"Do I look like a frog?" aniya, na para bang na-offend.

"Nagulat lang ako," ani ko, at umiling. I bit my lower lip as I remembered what happened last night when we secretly stole food in the cafeteria. I can't get it out in my head, how he held my hand, tightly. Tsk, why am I acting like a 15 years old girl? This is idiot, "Why are tou here? Dapat ay nasa cafeteria ka na," pahayag ko, habang sinasabayan ako nito sa paglalakad.

"Hailee said you're still in your dorm, so I decided to wait there," aniya, at itinuro ang pinaghintayan niya, "Doon tayo huminto kagabi nung binigay ko sa'yo yung flashlight," napangiwi ako nang maalala ko iyon. I forgot to bring it back to him.

"I'm sorry, nakalimutan ko yung flashlight sa kwa--"

"It's yours," aniya, saka kinuha ang kamay ko na muli kong ikinagulat. But I didn't even resist. It's happening again. Malakas na naman ang kabog ng dibdib ko katulad kagabi. I don't know what's happening in my chest. Pakiramdam ko ay hindi na ito normal. While we're walking, I can see how he keeps smiling like crazy. Hindi niya mapigilan ang ngiti niya, habang ako ay tahimik lang. Hanggang sa makarating kami sa cafeteria ay nakatingin ako sa aming mga kamay. I feel comfortable with his bare hand.

"Ang aga ng breakfast na 'to,"

Reklamo ng mga estudyante na halos lahat ay mga nakapikit pa ang mga mata at mukhang napilitan lang din.

"Where are they?" tanong ko, at hinanap ng mga mata ko ang grupo namin. The cafeteria is getting crowded. Now, I'm able to see the whole cafeteria. Nakita ko rin ang kusina na pinagpasukan namin kagabi. I wonder if they noticed that some food went missing. Malaki pala ang cafeteria, siguro ay malaki lang ng konti ang gym. There are a lot of long tables made of wood. Kapansin-pansin din ang mga nakasulat na band pero kay space sa unahan. Nagtaka agad ako sa mga iyon.

"Para saan ang mga iyon?" tanong ko kay Jayden.

Nagkibit balikat naman siya, "I don't know, mukhang may pakulo na naman," mahina siya humalakhak bago ako nito dinala sa aming grupo. When I saw them, at bago pa nila kami lingunin ay agad kong binawi ang aking kamay at nagpatay malisya kay Jayden. Mabilis akong tumakbo papunta sa table para maiwasan ang awkward feeling kat Jayden. Is it okay that I pulled my hand like that?

"It seems like you enjoyed the food last night," ani Jeremiah at mahinang tumawa. Inirapan ko siya ng pabiro at naupo sa tabi ni Sonara.

"Hailee enjoyed it," ani ko.

"No, I'm just hungry," umiling ako at mahinang tumana nang i-deny pa niya. She almost finished everything last night. She even ate so fast na para bang ilang araw siyang hindi kumain.

"What can you say? Breaking the rules is fun right?" tumaas-taas ang kilay ni Sofia habang nangungumbinsi ang ngiti. Well, I can't deny the fact that I enjoy breaking the rules.

"Yes, it was really fun," pag-amin ko naman.

"Kaya nga holding ha--"

"Shut up, Sofia," ani ko at binabantaan na siya sa pamamagitan ng ngiti. Nang-aasar ang ngiti nito sa akin at paulit-ulit din ang pagtaas ng kilay sa akin.

"Holding what?" tanong ni Sonara. Umawang ang bibig ko at nakaramdam ng kaba sa aking dibdib. Palihim kong pinadaanan ng aking mga mata si Jayden. Sa gulat ko, hindi inaasahan na nakatingin ito sa akin at tila ba ay pinapanood lang ako. Wala sa sarili akong napalunok at mabilis na nag-iwas ng tingin. Nadako ang mga mata ko sa kamay nito na nasa lamesa. I can't get it out of my head, kung paano niya hinawakan ang kamay ko kagabi na nasundan pa kanina lang.

"The bag," ani ko, at lihim na siniko nilakihan ng mga mata si Sofia na abot ang ngisi at tingin sa amin ni Jayden.

I awkwardly smiled at Jeremiah when I saw him eyeing me and Jayden who's still looking at me. Malakas ang kalabog ng aking dibdib, knowing that Jayden is eyeing me.

"We should eat," ani Jeremiah.

Sinundan ko siya ng tingin nang wala akong ngiting nakita sa kanyang mga labi. Pakiramdam ko ay lumamig ang tono ng boses nito sa hindi ko malaman na dahilan. Is it just me? Or did he really say that coldly?

"Tara na, hangga't wala pang pila," lumapit sa akin si Hailee at ikinulong ang aking braso sa kanya bago ako hinila sa pilahan. Habang nasa pila at tanaw na tanaw ko kung gaano karami kaming narito. Lahat kami ay iisa lang ang dahilan kung bakit kami narito. At iyon ay ang matupad ang aming mga pangarap na minimithi. We all want to shine and prove ourselves para sa mga taong walang bilib sa amin.

Nang kumuha kami ng plato at nasa harap na ng mga pagkain na may mga taga sandok na rin, napansin ko na mukhang nagluto sila ulit. Siguro ay tira lang kahapon ang mga pagkain na iyon. I wonder where they brought the leftover food. Sayang naman kung itatapon lang nila. The food is balanced. Mayroong vegetable salad, pork steak, at prutas na inilalagay sa bawat plato. Mayroon na rin nag-aabot sa amin ng tubig at gatas.

"Sayang, walang pasta, I enjoyed the past last night," bulong ni Hailee dahil baka may makarinig sa amin sa dami namin na narito. Gumuhit ang ngiti sa aking mga labi, inamin din niya na nag enjoy siya sa mga pagkain naming nakuha kagabi.

Nauna kami ni Hailee na naupo sa lamesa. Kasunod namin sila Sonara, si Jayden, at huli ay si Jeremiah. Hindi ko tuloy maiwasan mag-isip kung may problema ba si Jeremiah.

"I love this milk, Eliana enjoyed this last night," ani Hailee at ninanamnam pa ang gatas na hawak. Napailing na lang ako. Jeremiah gave that to me.

"Do you want more? Sana pala ay dinagdagan ko pa yung binigay ko sa'yo kagabi," gumuhit muli ang malambot na ngiti sa mga labi ni Jeremiah. Naglaho ang iniisip ko na baka may problema siya nang muli siyang ngumiti, "You can have mine, here," ibinigay nito ang gatas sa akin. Napansin ko ang paghinto ni Jayden sa akmang pagsubo at nilingon ang katabing si Jeremiah.

Mabilis naman akong tumanggi sa kanya. I don't think it's fair if he will give me his.

"I'm fine, you can have tha--"

"You can have mine," hindi pa ako nakakapagsalita ay inilagay na ni Jayden ang kanya sa tabi ng mga inumin na ibinigay sa pila.

"You can have this," pabuka pa lang ang bibig ko para tumanggi kay Jeremiah ay inilagay na rin niya ang kanya sa tabi ng ibinigay ni Jayden. They left me hanging while they continued eating like nothing happened. I awkwardly eyed Sonara, Sofia, and Hailee. They are all looking at me, na siya naman na ikinakaba ko. Sofia is the only one who's smiling from ear to ear. Habang si Hailee ay dahan dahan ang naging pagsubo ng pagkain sa kanyang bibig at pinapanood lang kami. Sonara's eyes are trying to read what I am thinking.

"Should we also give ours to you?" Nang-aasar na tanong ni Sofia at nang-aasar na ang ngiti. Nagkamot ako ng ulo bago ko tiningnan ang dalawa na patay malisya lang na kumakain.

"I'm fine," ani ko, at ibinalik ang milk sa kanila. Sabay silang natigilan at nilingon ako. Nagtataka ang mga mata ni Jeremiah habang si Jayden ay pinagmamasdan lang ako.

"Eat your food," ani Jayden, at inilapit pa sa akin ang plato. Gusto ko na lang magpalamon sa lupa. Why is he doing that in front of them? Baka iba ang isipin ng mga ito. Tumikhim ako at hindi na lang iyon pinansin. Sa kabila noon, ramdam ko ang mabilis na pag tambol ng aking dibdib. Madalas na yata ang malakas na pagkabog nito.

"May attendance nga," ani Sonara, habang tinitingnan ang lalaki na may tina-type sa iPad niyang hawak habang nagmamasid ang mga mata sa amin.

"Do you think he's the man we heard last night?" tanong ni Sofia. Mukhang alam naman na ni Sonara dahil hindi ito nagtanong. Sofia definitely told it to her as I also told that to Hailee.

"It's possible," sagot ko at tinignan ulit ang lalaki. Sa tingin ko ay matanda lang siya ng kaunti sa amin. He looks a bit mature and professional. I can't deny the fact that he's handsome. He looks like a handsome CEO. Even his shoulders are broad.

"Good morning everyone!"

Umalingawngaw ang boses ng babae sa speaker. Ngayon ay kilala ko na ang boses na iyon. She's the girl we heard last night talking to that man if it was him. Ang boses na iyon ay ang boses nung babae na nag host sa unang task namin at nag-explain ng lahat.

"I'm here to announce your classes for today before you introduce your band after your classes," nakaramdam ako ng kaba nang mabanggit niya ang performance mamaya o ang pagpapakilala ng band namin, "Ang lahat ng singers ay magkakasama, lahat ng songwriters ay magkakasama rin sa isang klase, at ang mga tumutugtog ng gitara, drummers, pianists, ay naka separate rin. The teachers will be outside the classrooms to guide all of you, good luck students! Remember, the more you shine, the more points you gain,"

Bumuga ako ng hangin matapos ang announcement na iyon. Napuno ng bulungan ang buong cafeteria at naghalo-halo na rin ang usapan. I guess we have to get ready for the groups that will be eliminated. I wonder who they are. Sa kabilang banda, it's a good thing for the bands that will stay in the competition. Habang kumokonti ang mga banda na narito, ay mas madali namin makikilala ang matindi naming kalaban.

"It's sad," ani Hailee, habang pinagmamasdan ang iba't ibang grupo, "Knowing that not all of us here will win," bumuga ito ng ng hangin bago nagpatuloy sa pagkain. Ilang segundo kong tiningnan ang pagkain ko. I have to be brave as the leader. The group will tear apart if the head isn't brave enough to stand up.

Hindi ako uuwing luhaan. I will prove it to my father.

Matapos ang pagkain namin ng almusal ay nagkanya-kanya na ang lahat. Maingay ang buong hall at may kanya-kanyang mundo ang lahat. We have our schedule. Dalawa lang ang klase namin araw araw. Para sa aming singers, iyon ang una naming klase at pangalawa naman ay ang pagsulat ng kanta bilang songwriters.

"I will only have one class per day," ani Jeremiah at tuwang-tuwa. He will only attend drummers' class since he's the drummer of our band.

"I'll have two," ani Jayden. He's also a singer. It makes me curious about what kind of voice he has. That means, kasama namin siya sa unang klase namin.

"Mahihiwalay ako sa isang klase," ani naman ni Sonara. Dahil she's a pianist, she'll have a piano class. Habang kaming tatlo nila Hailee at Sofia ay magkakasama sa dalawang sunod na klase. That's a good thing. I'm not really good in conversing. Sigurado ako na mahihirapan akong maghanap ng makikilala kung wala ni isa sa kanila ang kasama ko. I'm not that approaching type of a person. Unlike Hailee and Sofia who can make friends easily.

"I'll sleep in the class," ani Sofia, at humigab.

"See you later," ani Jayden kay Jeremiah nang huminto na kami sa room ng singers. The students are spread. Halos lahat ay hinahanap ang rooms nila. Katulad ng sinabi sa amin, there are teachers waiting outside the rooms and approaching students.

"Names?" ani nito nang akma ng papasok si Sofia.

"Sofia Avery," the woman with glasses glared at Sofia. Nagkatinginan kami nila Hailee sa bigla nitong pagtingin ng masaka.

"Whole name," malamig nitong saad at mukhang kanina pa stress na stress. Tumaas ang kilay ni Sofia at nakipag tinginan sa babae.

"Sofia Evelyn Avery, don't ask for name next time, ask for WHOLE name," sarkastika na saad ni Sofia at ngumiti ng peke bago pumasok sa loob. Nagpigil ako ng tawa at yumuko. She just fights the wrong person. Sa dinami-dami ng pagtatarayan niya ay ang wala pang takot na si Sofia.

"You," aniya at tiningnan ako, agad aking tumikhim at tipid na ngumiti.

"Eliana Ivy Buesca," hinanap ako nito sa hawak na mga papel pagkatapos ay tumingin na sa nasa likod ko na si Jayden. Pumasok ako at hinintay sila sa gilid na makapasok din.

Bumuga ng hangin si Jayden, "Jayden Henry Davis," aniya, at mukhang labag pa sa loob ang pagsasabi niya ng pangalan niya. Mahina akong tumawa.

"I know, Henry isn't a good name," aniya, at ngumiwi.

"It's a great name," ani ko, at nagpigil ng tawa.

"It doesn't seems like," aniya nang makitang nagpipigil ako ng tawa.

"Hailee Luna Harper," ani Hailee, umirap siya nang makapasok. She hates her second name, but I find it beautiful. Kaysa naman sa Ivy.

"Sonara Nicole Berdez," ani Sonara at hindi na hinintay makapagsalita ang babae. Umirap ito nang makapasok.

"May mga nakaupo, sa iba na lang kayo maupo," ngumiti ng peke si Sofia sa mga babae na akmang uupo sa tabi niya. Mukhang ni-reserve na nito ang apat na upuan sa tabi niya para sa amin.

"I hate that woman," ani Sofia nang makaupo kami. Naku-kumpleto na ang mga upuan ng mga estudyanteng sunod sunod na rin naman na nagdadatingan.

"I hate my second name," ani Hailee.

"Good morning, students!" ani ng babae sa pinto kanina at lumakad-lakad sa aming harapan. Just by looking at her, I can feel how strict she is. Maya-maya pa ay kinuha nito ang marker at sumulat sa whiteboard.

Mrs. Gonzales

"I am Mrs. Gonzales and I was the teachers of a lot of popular singers," tinukod nito ang mga palad sa lamesa nito sa harap at isa isa kaming pinagmasdan, "There was this student who made me like her," ngumiti ito, thinking of that student, "She's popular until now, do you know why I liked her?" nagkatinginan ang lahat, ngunit wala ni isang sumagot.

Whoever that student was, I think she's really amazing and admirable.

"She's professional," bulong ni Jayden.

Ngayon pa lang ay mas nakukuha nito ang interes ko. She may be a bit rude or maybe strict. But I can feel that she can help a lot and build us to be great stars in the future ahead of us.

"I liked her because she didn't let her band to be left out, hindi niya hinayaan na siya lang ang sumikat," ngumiti ito ng tipid at bumuga ng hangin.

"Who's that, Mrs. Gonzales?" tanong ng isa.

Ilang segundo siyang nanahimik at sa tingin ko ay binabalikan nito ang alaala ng estudyante na iyon.

"She's the famous Elaina Galves," nang oras na iyon, kumabog ang aking dibdib. Napalunok ako habang nabalot ang buong klase ng bulungan ng mga estudyante na narito. Hindi ako makagalaw at diretso lang na nakatingin kay Mrs. Gonzales. It's my mother. She's the student she liked.

"She's dead," dinig kong komento ng iba. Parang kumikirot ang dibdib ko. I missed her, and I feel proud to hear that from Mrs. Gonzales.

"Yeah, but I know she has a daughter, at gusto kong makilala ang anak niya," naupo ito sa mesa sandali habang pinagmamasdan ang lahat, "I want to have the privilege to teach her daughter and I know she inherited what's her mother's talent and a the great heart of her mother," mas nag bulungan ang lahat.

"It's hard to reach your dreams," aniyang muli. We all agreed to that. Walang pangarap ang madaling abutin, "There are two people walking on the road, they cannot see anything at the end of the road, it's like, there is no ending at all."

Hindi ko makuha ang ibig niya ipahiwatig sa aming lahat. At sa tingin ko ay wala ni isa rin sa amin ang nakakuha rin agad ng ibig niyang sabihin.

"The other one gave up, because does not have any hope,"

Now, I get it. That person who gave up is just like us who are chasing our dreams. Sometimes, we don't see any hope as we walk through the way to our dreams. But sometimes, you just have to keep going in order to reach that dream.

"But the other didn't give up and believes that soon, the road will show hope," tumayo ito sa pagkakatayo at naglakad muli sa aming harapan, "Now, what do you think is the real meaning of this story?" She looked at all of us and waited for someone to answer. Napansin ko ang pagyuko ng karamihan at ang pag-iwas ng tingin ng karamihan sa mga mata ni Mrs. Gonzales.

Nang mapansin kong walang may balak sumagot, ay tumikhim ako at nagtaas ng kamay. Did they forget that we are still in a competition? Kailangan namin makaipon ng mga puntos.

"What's your name again?" tanong nito. Sa dami namin ay makakalimutan talaga niya ang pangalan namin.

"Eliana, Mrs. Gonzales," ilang segundo niya akong tiningnan bago ito tumango at hinayaan akong magsalita, "The person gave up and the other who didn't, they are just like us who are thriving for our dreams," tiningnan ko silang lahat ng matipid ang ngiti sa aking mga labi, "When we can't see hope as we walk on the road to our dreams, all we have to do is to stop for a while, but don't give up, " Now, I eyed Mrs. Gonzales, "I believe that at the end of the long road, there are a lot of rewards waiting for you,"

Ngumiti ako at bumalik sa pagkakaupo. Sandali silang na tahimik. Nakaramdam na ako ng kaba sa aking dibdib. Mali ba ang sinabi ko? I secretly bit my lower lip. I should have not spoken up.

"Dapat yata ay Miss Universe ang sinalihan mo," humagikhik si Sonara sa aking tabi.

Nanlaki ang mga mata ko nang pumalakpak si Jayden, hanggang sa lahat sila ay pumalakpak. Jayden is smiling at me from ear to ear and I can see how proud he is in his eyes. Yumuko ako at hindi maiwasan ang pagguhit ng ngiti sa aking mga labi.

"It seems like Elaina Galves reincarnated," sumipol ang ilan. Nakaramdam ako ng kaba nang mang galing iyon sa sariling bibig ni Mrs. Gonzales. I feel proud of myself. If my Mom is watching, I know how proud she is right now.

"100 points for you, Eliana," nabalot ang buong klase o kwarto ng bulungan. I can feel their eyes looking at me. Habang ang grupo namin ay tuwang-tuwa.

"She's our leader!" sigaw ni Sofia at hinampas-hampas pa ang mesa. Gusto ko na lang mag takip sa kahihiyan sa ginawa ni Sofia.

"F*ck, don't embarrass us!" inis na bulong ni Sonara kay Sofia na malawak pa rin ang ngiti at ipinagmamalaki ako.

"I heard she never gives 100 points to anyone,"

Nahinto ako sa bulungan ng iba na iyon. If Mrs. Gonzales didn't give anyone that score, I feel very proud of myself. Pakiramdam ko ay nakakuha ako ng isang reward.

"It seems like they are treating us as their biggest opponent already," bulong ni Hailee. Tumango si Jayden at pinagmasdan ang bawat grupo o mga estudyante.

"That's good," ani Sonara. Agad akong umiling habang pinagmamasdan ang lahat na panay ang tingin sa aming pwesto, o sa akin.

"It's not good," ani ko.

"Why? It's like authority, Eliana," saad ni Sofia.

Not at all.

"No, because they will target us and they will do everything to eliminate us," pahayag ko. Natahimik sila at mukhang nakuha na rin ang punto ko. But I will not let that happen. I'm confident that we can all succeed together.

Umikot ang klase namin sa mga kwento ni Mrs. Gonzales. It seems like she's cheering us up before she teaches us things we should have learned before we achieve. Ilang oras kaming nakikinig sa kanya. At masasabi kong lahat iyon ay nakaka inspire para sa amin na nakikipaglaban.

"You have a long way to walk through, and my number one goal is to make all of you brave as this competition ends, kahit sino ang manalo, I want all of you to go home stronger than now," malawak siyang ngumit at bumuga ng hangin bago kinuha ang libro niya sa lames, "Class dismiss,"

May mga nag higab na katulad ni Sofia, hanggang sa nabalot na ng iba't ibang usapan ang buong klase. I'm loving this class already.

"Kinakabahan na 'ko," ani Sonara nang sabay sabay kaming maglakad at lumabas ng klase.

"We got this," ani Sofia at ngumiti.

Matapos ang klase kay Mrs. Gonzales, ay dumiretso kami kay Sir Castro na siyang nagturo sa amin sa mga songwriters. Jayden attend guitar class, at si Sonara naman ang ang piano class. Naiwan kaming tatlo na magkakasama sa klase ng mga songwriters. Sir Castro just told some testimonies to us, just like Mrs. Gonzales. That's not bad for the first day. Para naman hindi rin kami mabigla sa unang araw.

Hanggang sa dumating ang oras ng performance ng lahat. We're here in our band's room. Handa na kami at lahat kami ay kabado na. Kitang-kita sa aming lahat ang kaba na aming nararamdaman ngayon.

Nilingin ko si Jayden sa aking tabi nang hawakan nito ang aking kamay. Ngumiti siya sa akin at mahigpit na hinawakan ang aking kamay.

"We can do this," he said, smiling deeply at me.

I nodded, saka ako huminga ng malalim.

"Guys, it's time!" ani Sofia na galing sa labas.

I will make you proud even more, Mom.

clarixass