رواية(لعبة القدر)،،بقلم(علا فائق)

الفصل الثامن

بارت 8

لتفزع حور حين يضع شخص يده على كتفها لكن هدأت قليلا عندما رأت ذلك الشخص

الشخص :اهدى انا مش هأذيكى

حور:انت مين

الشخص :قبل ماتعرفى انا مين اقدر اقدملك نصيحه

حور:اتفضل

الشخص:اللى انت بتعمليه دا اكبر غلط لازم تكون حاطه فى دماغك ان كلما زاد ابتلاء ربنا كلما زاد مكافاته للانسان دا لانو صبر و نجح فى الامتحان انما لو اعترض على امره فالابتلاء بيقلب عقاب

حور بدموع:بس انا استحملت كتير اوى و كل واحد له طاقه و انا تعبت

الشخص:ربنا له حكمه فى كدا يابنتى و صدقنى كلما زاد الكرب قرب الف*ج بعد كل ليل فى نهار و خديها منى كلمه ف*ج ربنا قرب اوى انت كنتى فى اقرب وقت لربنا بتسأليه ف*جه و بتفوضه امرك اليه و ربنا مش هايخذلك و دموعك دى بإذن الله هاتتحول فرحه بس الصبر يابنتى

حور:و انا راضيه بقضائك يارب و فوضت امرى ليك الحمدلله على كل حال

الشخص :شاطره امسحى دموعك دى و يلا عشان تروحى

حور بحزن :بس انا مليش مكان اقعد فيه

الشخص :ليه انت مش من هنا

حور:ايوه

الشخص:طيب ماتحكيش مش هاضغط عليكى بس اكيد مش هاسيبك هنا يلا قومى معايا

حور بخوف:على فين

الشخص: يلا يابنتى ماتخافيش انا لو بنتى موجوده كانت زمانها قدك يلا يابنتى

حور باستسلام:حاضر

و اخذها ذلك الشخص على بيته

فى البيت بعد ان اضاء ذلك الشخص النور و نظر لحور نظر لها بصدمه فلاحظت حور

حور:فى حاجه ياعمو

الشخص:لالا مفيش يابنتى الا صحيح انتى اسمك ايه

حور:اسمى حور و حضرتك

الشخص : اسمى محمود بس زى ماقولتلك انتى زى بنتى يعنى مفيش مانع لو قولتلى يابابا محمود

حور:حاضر يا بابا محمود

يلا ادخلى نامى عشان شكلك هلكان

حور:حاضر تصبح على خير و دخلت حور غرفة محمود و غلبها النوم و ظل محمود مستيقظ

عند مالك فكان جالس على فراشه يفكر فى حوريته و يفكر كيف يجدها ليريح قلبه و يثبت لصديقه و عم محمود انها موجوده فنظر فى الساعه وجدها 1 و قرر النوم

**************

محمد فهو جالس يفكر فى حبيبته نعم اعترف لنفسه اخيرا انها حبيبته كما قرر ايضا ان يريح قلبه و يعترف بحبه لها و حتى ان لم تتقبل هذا الحب فهو لن يتركها لغيره ابدا فهى له قبلت او لا

*************

اما عند احمد فى المنزل فهو جالس مع اسرته المتكونه من اخته جنا 20 سنه و الدته منى 47 سنه

كانو يمزحون حتى تحدثت منى

الام:مش هاتفرحنى بيك بقى ياحمد

احمد بمرح:زهقتى منى خلاص و عايزه تخلصى منى

الام:بطل هزار بقى هو انا مفيش مره افتح الموضوع دا الا لما تقلبو هزار

احمد بجديه:لانك عارفه اجابتو و عارفه انك بتزعلى منى كل مره بس انا مش بقصد ازعلك

الام بحزن:مانا نفسى افرح بيك و اشوف عيالك قبل ماموت

احمد و هو بيبوس راسها:بعد الشر عليكى اليوم العمر الطويل ليكى بس انتى مش هاتبقى فرحانه لما اكون تعبان فى حياتى و حزين مش هاتكون مبسوطه لما اظلم بنات الناس معايا مش هاتبقى مبسوطه لما ابنى يبقى مشتت بين اب و ام مطلقين و يجلو جوز ام

الام بحزن :اللى تشوفه اعملو يابنى

دخل احمد لغرفته بحزن انتى فين ياحبيبتى وحشتنى اوى و امسك صوره قديمه لطفله صغيره انتى فين حرقتى قلبى و قلب عم محمود عليكى و اغمض عينيه و هو يتذكر احداث منذ 14 سنه

فلاش باك

احمد و هو يضع يديه على عيون الطفله :انا مين

الطفله بسعاده:ميدو حبيبى

جلس احمد بجانبها

احمد:عامله ايه يا ديدى وحشتنى موت

ديدى:قولتلك مش بحب اسم ديدى

احمد:بس انا بحب اقولك يا ديدى تبقى ديدى و بعدين غمضى عنيك يلا

ديدى بسعاده :ليه ياميدو

احمد:غمضى عنيكى يانونتى

ديدى بضجر :ماشى

احمد و قد اخرج مافى جيبه

ديدى:الله ربنا يخليكى ليا يا ميدو يا حبيبى

احمد:احمد يلا ادينى ضهرك عشان البسهالك

احضر لها احمد سلسله من الفضه على شكل فراشه فهى تعشق الفراشات

ديدى :يلا غمض عينك عشان عمالك مفاجأه

احمد و اغمض عينيه و ديدى اخرجت الهديه من درج الكومود

ديدى:فتح يا ميدو

احمد و فتح عينيه:فين

ديدى :هاتلى ايدك

احمد و اعطاه يده و البسته حظاظه

احمد:ايه دا يا ديدى انتى عارفه انى مش بلبس الحاجات دى

ديدى:عارفه بس ملقتش حاجه تانيه هديه عشان خاطرى ياحمد مش تقلعها خلاص

احمد:مالك يا ديدى انت مش بتقولى احمد الا اما تكونى زعلانه فى ايه

ديدى و عانقته :مش عارفه بس انا خايفه.....

قاطعها صوت والده :ياحمد يلا يابنى عشان مروحين

تشبثت به ديدى اكثر : مش تسيبنى ياحمد خليك معايا شويه كمان

احمد:اهدى ياحبيبتى انا هاجيلك تانى

ديدى يحزن :ماشى

ووقفت تودعه بدموع و كانها تعرف انها اخر مره تراه فيها

باااك

احمد:يارتنى ماكنت سيبتك يا ديدى ياريتنى سمعت كلامك و غلبه النوم من كثرة التفكير

اما عند محمود فظل مستيقظ يتذكر ابنته و فلذة قلبه التى خ*فت منذ سنوات و لم يجدها ظل يبحث عنها و حزنت امها عليه كثيرا حتى فارقت الحياه حزنا على ابنتها

توقعاتكم...........؟

اقتباس من الفصل القادم

****

اما عند احمد فذهب فزياره الى محمود فهو اعتاد على زيارته فهو من رائحة حبيبته

احمد و يسلم عليه:ازيك ياعم محمود

محمود برضا:الحمدلله يابنى و انت عامل ايه

احمد:الحمدلله

و ظلو يتحدثون حتى طلب احمد الاستأذن بالرحيل

محمود: مستعجل ليه يابنى اقعد معايه شويه كمان

احمد:نفسى ولله ياعم محمود بس لسه هاعدى على ماما شروق

محمود:ليه

احمد:هند سابت الشغل و اتجوزت و انا بشوف حد بادلها

و لم ينتبهوا الى التى اتت بالشاى و استمعت لحديثهم

محمود:طيب يابن....قاطعته حور

-بعد اذنك يا بابا محمود هوا انا ممكن امسك الشغل بدل البنت اللى سابته

نظر لها محمود و اردف

احمد بصدمه:انتى..........

محمود:لا طبعا يابنتى........