Karan, kendisini hatırlamasını istediği Almira’nın dudaklarına tutkuyla kapandı. Başta direnen Almira ise yaptığına inanamasa da birkaç saniye sonra Karan’ya karşılık vermeye başlamıştı. Karan, daha sonra nefes nefese bir halde, güçlükle kendini geriye doğru çekerek Almira’nın küçük yüzünü iri elleriyle avuçladı. Almira’nın gözlerinin içine, her şeyi hatırlaması umuduyla bakmaya başladı. Almira ise gözlerinden süzülmeye başlayan gözyaşlarıyla Karan’a bakarak, sadece sessiz bir fısıltı şeklinde, "Karan..." diyebildi yalnızca.
Fakat bekleme odasının kapısı açılınca, gür ve kızgın çıkan başka bir sesin, "Almira! Neler oluyor burada, bunlar da ne demek oluyor?" diyerek bağırmasıyla Almira birden kendine geldi.
Bu ses, Almira’nın anneannesine aitti. Almira, Karan’ın elleri arasındayken kendin
