"Tabii ki hayır Almira, buna asla müsaade etmem. Kimse senin saçının teline dahi zarar veremez," dedi. Almira duyduklarıyla, içinde sanki bu anı daha önce de yaşamış gibi bir hisse kapıldı ve gözlerinin önüne yine kesik kesik görüntüler gelmeye başladı.
Karan kendini biraz daha geri çekip Almira’nın omuzlarından tuttuktan sonra, "Merak etme canım, Efsa’yla biz bir yolunu bulduk," dedi. Sonra köyde yaşadıklarını, yüzyıllar önce Almira’nın atası olan Lidya’nın eşyaları arasından laneti bozmak için buldukları büyüyü ve bu büyüyü yapmak için ona, sadece küçük birkaç damla kanına ihtiyaç duyduklarını anlattı. Almira’nın ise Karan’ın anlattıklarıyla içi daha da rahatlamıştı.
Karan ve Almira bunları konuşurlarken o an Karan’ın telefonu çaldı. Karan cebindeki telefonu eline alınca arayanın Eliz
