## Bölüm: Karanlık Anlaşma ve Görünmez Bağlar
Almira içinde bulunduğu durumdan ne kadar korksa da anneannesinin sözlerinin sebebini ona sormak istedi. Fakat az önce öfkeyle bağıran anneannesi, bu kez korkuyla bağırmaya başlamıştı:
"Dur lütfen Lidya, benim bir suçum yok! Ben... Ben bunu halledeceğim, söz! Ağğğ!.."
Sonra anneannesinin sesi birden kesildi. Almira panikle yerde yatan bedenine tekrar bakmaya başlayınca, Efsa’nın, bedenini kollarıyla saran Karan’ın yanına giderek eğildiğini gördü. Efsa elini Karan’ın omzuna koydu ve sadece ikisinin duyabileceği kısık bir ses tonuyla, "Dur Karan, hemen kendini koyuverme. Merak etme, o ölmedi. Muhtemelen ruhu buralarda bir yerlerde olmalı," dedi.
Bu sözler üzerine Karan’ın kaşları hayretle havalandı. Tek bir kelime dahi etmeden, gözleri Almira
