Probinsya.
Barangay San Roque, sa mismong bukid ng pamilya Ramirez.
Hindi sa Manila.
Hindi sa mansyon.
Hindi sa simbahan na may aircon at chandelier.
Sa bukid.
Sa ilalim ng puno ng mangga na 80 taong gulang.
Sa harap ng maliit na bahay-kubo na ginawang “reception area” na puno ng banderitas na gawa sa dahon ng niyog at papel de hapon.
Hindi grand.
Pero perpekto.
3:30 ng hapon.
Ang araw ay kulay orange na, parang sinadya ng Diyos para sa kanila.
Si Jessica, nakatayo sa loob ng maliit na kuwarto ng lumang bahay ng kanyang lola.
Siya mismo ang nagtahi ng wedding gown niya — puting cotton eyelet na may off-shoulder sleeves, haba hanggang paa, may bulaklak na sinulid na sinulid sa laylayan. Walang train. Walang veil. Sa ulo niya, flower crown lang na gawa sa sampaguita at everlasti
