Chapter 81
Aliyah Veda
AKMANG magsasalita pa si Johan nang itinaas ko ang kamay ko, isang malinaw na hudyat na tama na.
“Stop,” sabi ko, mababa pero mariin.
Kita ko ang pagkirot sa mukha niya. Humigpit ang kapit niya sa gilid ng sofa, parang nahihilo, parang nauubusan ng lakas. For a split second, may bahagi sa akin na gustong saluhin siya. Instinct. Reflex. Pero pinatay ko agad ang pakiramdam na ’yon.
He opened his mouth again. Pilit. Desperado.
“Veda, please,” paos niyang sabi. “Just listen. Let me explain—”
Agad akong umiling ako. Wala akong time para makinig.
“No,” sagot ko. “I won’t.”
Huminga siya nang malalim, parang hinahabol ang sarili niyang hininga. “Seven years,” dugtong niya. “Seven years akong nanahimik. Hindi dahil ayaw kong magsalita—”
“Seven years,” inulit ko, th
