Chapter 41
Aliyah Veda Gonzales
UMALIS si Johan sa ibabaw ko, parang biglang naubusan ng pasensya. He rolled to the side and lay flat on his back, eyes closed, breathing hard. Sa labas, si Doñya Carmelita hindi pa rin tumitigil sa kakakatok.
I heard his frustrated exhale, mahaba lang pero mabigat, parang gusto na niyang sumabog. Akala ko tatayo siya para buksan ang pinto, pero hindi. Tumagilid lang siya, saka bumangon... at dumiretso sa banyo na parang wala siyang pakialam sa mundo.
"Seriously?" bulong ko, napapikit sa inis.
I dragged myself off the bed, inayos ng konti ang hininga ko. Pagbukas ko, bumungad agad ang ngiti ni Doñya Carmelita, 'yung tipong warm pero may halong pag-aalala.
"Hija, Kumusta si Johan? Nasaan ang apo ko? Kumusta ang sugat niya?" sunod-sunod niyang tanong, e
