“Is that because of poverty?” he asked curiosly. Dahan-dahan akong tumango kahit hindi naman niya nakikita.
“Oo, nawala kasi si mama kaya back to zero kami. Kumakayod na lang ako para sa mga kapatid ko,” ani ko. Bigla ko na naman naalala kung bakit kasi nandito. Ginagawa ko ‘to para sa kanila. Humigpit ang pagkakahapit niya sa ‘kin.
“Was that hard for you?” naging mahina ang boses niya. Sa tingin ko ay naaawa siya sa kalagayan ko noon. Tiga- laba ako ng damit ng mga mayayaman. Kahit nagkasugat- sugat na ang mga kamay ko, okay lang basta meron silang mababaon at may makain kami sa araw- araw.
Dumaan ang kirot sa dibdib ko. Kailangan kong kumayod hindi lang para sa sarili ko, “Oo naman,” tanging naging sagot ko. Tipid akong ngumiti at pinilit na ‘wag maalala ang mga panahong inalipusta
