فى صباح يوم جديد فى شركه سارة .
كانت سارة فى المكتب تجمع أغراضها لتسمع دق على الباب لتسمح له بالدخول ليدخل محمود .
محمود بإستغراب: انتى بتعملى ايه.
سارة بحزن شديد: بجمع حاجاتى علشان مسافرة كندا.
محمود بصدمه: ليه.
سارة بحزن وتتحاشى النظر إليه : وحشنى بيتنا القديم وعاوزة اروحله.
محمود بقوة : وهتقعدى قد ايه .
سارة بحزن وتحاول الا تبكى : معرفش بس تقريبا انا مش راجعه مصر تانى .
غضب محمود وبدأت على وجهه ملامح الحزن ليتجه إليها ويمسك ذراعها ويديرها إليه: انا مش هسيبك تسافرى وتبعدى عنى تانى .
سارة ولم تقدر أن تتماسك أكثر ودموعها اخذت مجراها فى النزول: سيبنى ارجوك انت خلاص أسست حياه جديدة مع جيسيكا ونسيت كل الى فات سبنى انا كمان اسس حياتى .
محمود بإستنكار : انتى بتقولى ايه جيسيكا مين إلى هبدأ حياتى معاها هى مجرد صديقه ليا ساعدتها انا بحب واحدة بس وهى انتى يا سارة افهمى بأه كل دا ومفهمتيش
