ทันทีที่ได้ยินคนตัวสูงเอ่ยออกมาแบบนั้นมีนตราก็รีบทรุดตัวลงไปนั่งลงตรงหน้าอีกฝ่ายพร้อมกับเอื้อมมือไปคว้าตัวตุลามาสวมกอดเอาไว้แน่นทันทีด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในหัวใจ
ด้านคนตัวสูงที่ถูกดึงเข้าไปกอดก็หลับตาแน่นปล่อยให้หยาดน้ำตาของตนเองไหลลงมาอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่แล้วจากนั้นจึงสวมกอดร่างอรชรเอาไว้แน่นอย่างต้องการเช่นกัน
“ฮึก..อึก”
“พี่ขอโทษนะ”
“อื้อ..ฮึก” ร่างอรชรขานตอบในลำคอเสียงแผ่วพร้อมกับซุกดวงหน้าสวยของตนเองลงกับไหล่กว้างของคนตัวสูงแน่นเพื่อปล่อยให้หยาดน้ำตาที่มีไหลลงมาตามแรงโน้มถ่วงของโลก
แขนแกร่งที่กำลังสวมกอดคนเป็นน้องก็กระชับกอดร่างคุณแม่เอาไว้แน่นพร้อมกับเลื่อนฝ่ามือร้อนของตนเองขึ้นมาลูบกลุ่มผมนุ่มของร่างอรชรแผ่วเบา
“ขอโทษที่ผ่านมาพี่ทำตัวไม่ดีเลย”
“..ไม่เป็นไรค่ะ มีนตรารับได้ทุกอย่าง”
“มีนตราจะยังรับพี่เข้าไปอยู่ในชีวิตของมีนตราใช่ไหม”
“อื้อ”
ทันทีที่คนเป็นน้องครางตอบเสียง
