Yemekten dönmüştük.
Babamla birlikte, sessiz adımlarla evin ön kapısına doğru yürüdük. Cebimden anahtarı çıkarmama gerek kalmadan, kapı aniden içeriden açıldı.
Karşımda Hande duruyordu.
“Hoş geldin, abla,” dedim, yüzümde istemsiz bir gülümseme belirdi.
Yüzüme doğru eğildi ve beni sıkıca, sevgiyle kucakladı. “Hoş buldum canım benim,” dedi, sesi içten ve sıcaktı. “Nasılsınız? Hepiniz nasılsınız?”
“İyiyiz abla,” dedim. “Sen nasılsın? Yolculuk nasıl geçti?”
“Yol uzundu, biraz yordu tabii,” dedi, omuz silkerken. “Ama iyiyim. Yurt dışında olmak insanı hem büyütüyor hem de tüketiyor, biliyorsun.”
Babam, arkamızdan içeri girdi. Hande’yi görünce, gözleri anında doldu. “Kızım benim,” dedi, sesi duygudan hafif titriyordu. “Çok özledik seni. Çok.”
Hande hemen ona yöneldi ve babamı da sıkıca sa
