Ertesi günün öğle vaktiydi. Güneş en tepede tüm ihtişamıyla göz kamaştırırken hava hâlâ buz gibi pençesine aldığını titretiyordu. Elindeki boş çamaşır selesini bırakıp aşağı inen Zişan evin gündelik işlerine yardım ediyor, vakit geçirmeye çalışıyordu.
Battal ise kalktığından beri ortalarda gözükmüyordu. Kimseye bir şey demeden nereye kaybolmuştu böyle?
Aslında bir yere kaybolduğu falan yoktu. Erkenden uyanıp dışarı çıkmış, kendini affettirmek için plan yaparak oradan oraya koşturmaya başlamıştı. Öyle bir şey getirmişti ki, bu sefer Zişan kesinlikle onu affedecekti.
Kendisinin de çok beğendiği o malum hediyeyle içeri girdiği an karşısında bekleyen evin kızlarından birini gördü.
"Ağam..." diye endişeyle bisikletin tekerleklerine bakarak söze girdi genç kız.
"Haber edeydin de bir siley..
