Aleyna yatakta uyuyorken ben neredeyse hiç uyumamıştım. Uykusuzluk artık bir nevi tüm hücrelerime konaklamaya başlamış ve beni bu duruma alıştırmıştı. Durmadan çalışan beynim boşa dönen bir çarktan farksızdı. Gideceğim bir yere geç kalmışlığın hissi vardı içimde. Sanki yetişmek için can atarken, ayaklarım adım bile atmamıştı ve zaman onu benden öylece alıp götürmüştü. Bu histen çekemiyordum kendimi, kurtaramıyordum. Hayatımda nelerin yanlış olduğunu biliyordum ancak düzeltmek pekte mümkün değildi.
Üzerimi çoktan giyinmiştim, Barkın'ı Komiser Yılmaz'ın yanına götürmek için fazlasıyla hazırdım. Öğrenmek istediği her şeyi en kısa zamanda öğrenirse belki her şey daha kolay ilerleyebilirdi Aleyna'nın dediği gibi. Buna inanmanın en kolay yolu deneyip test etmekti. Bir an önce gidip gelmemiz ge
