Hayal kırıklıkları,
Camdan daha keskin,
Dikenden daha çok batan,
Ruhundan çıkartmanın, unutmanın çok zor olduğu şeyler.
Tam da böyle başlıyor deprem. Önce minik bir sarsıntı sanıyorsun. Oysaki temelden sarsılmış tüm ayakta tutan direkler. Tek bir su damlasıyla yıkılacak her şey...
Ve sen enkazın altında kalıp can vereceksin. Sesini kimse duymayacak. Görünmeyen zincirler, boğazına çoktan dolanmış, sırlar çoktan ağzını bantlamış..
Konuşamayacaksın,
Kimse bu yüzden anlamayacak derdini,
Deli diyecekler, çırpınıyor ancak konuşmuyor.
Nasıl anlatacağını düşüneceksin,
Tam bulacaksın,
Konuşamayacaksın!
Dilin çoktan dermanını kesmiş, aklın anlaşılmaktan yana umutsuz.
Bu yüzden sessiz olacak ölümün, sezdirilmemiş depremin altında kalan hayaller gibi...
Yılların getirdiği koca bir sır
