Ne zaman yalnız kalsam, karanlıkta...
Ensemde bir nefes hissediyorum dostum.
Bana ölümü hatırlatıyor, sen de hissediyor musun?
Kalbim yerinden çıkacakmış gibi olsa da bunu kendime bile belli etmemek konusunda ısrarcıydım. Korkak tarafımı artık kendimden gizliyordum, sebebini bilmediğim şekilde.
Çocukluğumu, şu ana kadar olan hayatımı geçirdiğim binaya baktım. Pek bir değişiklik yoktu, yere temas eden duvarların en dibi halâ söylemediğim bir kahverengi ve yeşil karışımının kirli tonundaydı. Kokuyu alabiliyordum; umutsuzluğun, korkunun, belirsizliğin yaydığı tüm kokuyu duyabiliyordum.
"Halâ seninle gelebilirim"
Güney'e gülümsedim. Umarım gülümsemişimdir.
"Gerek olsaydı çekinmeden sana söylerdim"
"Bundan pek emin değilim"
Benimle sanki yarışıyordu. Düşüncelerimi bildiğini ve on
