Hazal alışveriş merkezinde Berfu’nun ısrarı ve heyecanlıyla bir kahveciye oturdu ve Berfu’nun kahveleri almasını bekledi.
Kapıda bekleyen ve sürekli onları gözeten korumalara baktı. İçi içini yiyordu. Keşke diyordu… Keşke Zeliş bu adamla evlenseydi ve bana kimse dokunmasaydı. Ama keşkelerle yaşanmıyordu. Berfu kahvelerle birlikte masaya geldi ve bir sandalye çekip oturduğunda Hazal’ın korunalara baktığını fark etti.
“Onlara takılma. Zamanla alışırsın. Bizde kadınlar dışarı tek başlarına çıkamazlar.”
Hazal merakla kafasını Berfu’ya çevirdi ve derin düşüncelerinden sıyrıldı. “Neden ama bu çok saçma?”
“Sen hep tek mi çıkardın sokağa?” dedi Berfu.
Hazal başını salladı. “Okula giderdim sadece.”
“Artık tek çıkamazsın” dedi Berfu. “Ağabeyimin o kadar düşmanı var ki Hazal. Bizi korumak için
