Hazal odasının ortasında durup askıdaki parlak kırmızı ipek gibi duran elbiseye baktı. Ozan'ın seçimi...
Onu bir eşya gibi, sergilenmek üzere giydirilecek bir nesne gibi görmenin somut kanıtıydı. İçi bir kez daha kıpır kıpır oldu, isyan etmek o fildişi rengi sade elbiseyi giymek istedi. Ama Ozan'ın sesi zihninde yankılandı: "Bana sonsuz bir kredi açtın." Bu kırmızı elbise, o kredinin ilk somut taksitiydi. Her şey bir anlaşma gibi karşılıklı ilerliyordu.
Nefesini tutarak elbiseyi giydi. İpek kumaş, teninde soğuk ve ağırdı. Dekoltesi beklediğinden daha derindi beli inanılmaz derecede sıkıyordu. Aynanın karşısına geçti. Kırmızı onun solgun teniyle ve asabi mavi gözleriyle çarpıcı bir tezat oluşturuyordu. Ama bu güzellik değil bir meydan okumaydı. Ozan'ın onu sahiplenişinin onun üzerindeki
